MY VERTICAL WORLD

دنیای عمودی من

نویسنده: یرزی کوکوچکا          ترجمه: رامین شجاعی

“بعد از مرگ آنچه را برای خود انجام داده ایم با ما از بین می رود ،و آنچه برای دیگران انجام داده ایم به زندگی ادامه داده و فنا ناپذیر است .”   ژوزف سی ترزو در مقدمه مترجم

به صخره ای دست زدم و دستم را بالا کشیدم و متوجه شدم نه تنها میتوانم خودم را نگه دارم بلکه میتوانم از آن بالاهم بروم!
به این ترتیب دنیای عمودی خود را کشف کردم.
خاطرات کوکوچکای صخره‌نورد در «دنیای عمودی من»
کوکوچکا در این کتاب سعی کرده است خاطرات کوهنوردی خود را در خلال سالهای ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۷ برای خوانندگان شرح دهد. وی در مقدمه این کتاب نوشته:

رینهولد مسنر: تو دومین نیستی ،بزرگی

…«خودم را با این اندیشه تسکین دادم که فهمیده بودم هیمالیا متعلق به افراد عادی است. و روزی باز خواهم گشت. باید باز گردم و باز گشتم و این کتاب را نوشتم. در این کتاب جوابی برای سوالهای بی‌پایان در مورد علت اجرای برنامه‌های بزرگ به قلل مرتفع و به هیمالیا پیدا نمی‌شود. هیچگاه لزوم پیدا کردن پاسخ را احساس نکردم. به کوهستانها رفتم و آنها را صعود کردم. فقط همین.»   یرزی کوکوچکا

برای دانلود کتاب از اینجا کمک بگیرید.

منبع : اینجا و اینجا

عکس : اینترنت ( کاملا تزئینی میباشد )

بعد از کم شدن تب تاب وبلاگهای کوهنوردی دوباره خوندن بعضی مطالب فکر آدم رو بیشتر روشن میکنه ! پیشنهاد میکنم حتما بخوانید ….

داستان کوه : نقدی بر کلاغها

داستان کوه : نقدی بر کلاغها ۲

” گفتم من کاری به جهان بینی او ندارم. اما به تجربه دریافته ام (بطور کاملا شخصی و غیر قابل اثبات) که چنین ویژگی هایی یعنی عدم همه جانبه نگری، و نداشتن صداقت در پیشبرد بحث و ترس از اعتراف به اشتباه معمولا از اذهان بنیادگرا (رادیکال) نشات می گیرد. نمی دانم کدامیک پیش نیاز کدام یکی است. یعنی اول شخص بنیادگرا می شود بعد یکسو نگر یا از جزم اندیشی و یکسو نگری است که به روش های بنیادگرایی می رسد. اما اغلب این دو ویژگی را در کنار هم دیده ام.” ..

تصاویر ارسالی «امین معین» به «کوه نوشت» از صعود تیمی مستقل از کوه نوردان ایرانی به قله ی ۷۴۸۵ متری «نوشاخ» در کشور «افغانستان» … این تیم پس از یک تلاش ۱۷ روزه موفق شدند ۷ شهریور ماه این گونه بر فراز «نوشاخ» بایستند … تبریک مجدد به همه ی اعضای  تیم.

منبع

دید و بازدید از خانواده های ضایعه دیده در حادثه دیزین

عکس : اینترنت ( کاملا تزئینی میباشد )

اصلا هم قصد موشکافی و درز شکافی و یا چیز دیگری تو این مایه ها نداریم اصلا چیزی مگه قرار است شکافته شود! و هنجار شکنی و غیره هم نداریم حکایت خرمان هنوز گوشه وبلاگمان هست و هنوزم بی دم است طفلک معصوم! برا همین نه فرامرز را نبش قبر می کنیم و نه وبلاگش را نه به گذشته اش کار داریم نه به آینده اش همین حالش مارا بس …

مطلب کامل را در مکث بخوانید

لیست شرکت کنندگان در صعود به یاماندنی قلم

( عکس: مراسم استقبال از وبلاگ عشق کوهنوردی )

تبریک به بیان فاضلی هم گروهی عزیزمان برای صعود قله نان

نتایج اولیه ارزیابی عملکرد مجموعه های کوه نوردی استان تهران اعلام شد : تبریک به همت شمیران برای قرار گیری در بهترین رده ارزیابی باشگاه ها و گروههای کوهنوردی

گروه همت شمیران عضو میپذیرد

آقای نصیری به برخی از شرکت کنندگان صعود قلم تهمت مبتذل و لوده رو زده بود و عکس چند نفر رو منتشر کرده بود و البته عکس ها از وبلاگ من برداشته شده بود و در فضای اشتراکی ایشان آپلود شده بود و که هنوز ایشان این عکس ها رو از فضای آپلود پرشین گیگ پاک نکرده که امید وارم هر چه سریعتر این کار رو بکنه ! و البته  با نظرات دوستان اقای نصیری به اشتباه خودش پی برد و  به سبک خودش عذر خواهی کرد و همچنین در بعضی کامنت ها معنای مبتذل رو تغییر داده بودند و از آن را با تعبیری متفاوت به کار برده بود!

کامنتینگ آناپورنا کامنتینگ کلاغها

خیلی برام جالب بود وقتی رفتم و انتقادات منطقی آقای ثابنتیان  ( آرام کوه )رو خوندم و ایشون انتقادات آقای نصیری رو سخت گیرانه  دانسته بودن ؟ یک سوال آیا سخت گیرانه به بعضی از دوستانمون میتونیم بگیم  مبتذل و لوده ؟ یک جواب براشون تو بخش نظرات گذاشتم که باز هم اینجا مینویسمش :

“چه راحت میشه انتقاد کرد ! تازه خیلی موارد دیگر هم میتوان به لیست شما اضافه کرد .. مگر این آخرین صعود قلم بود ؟ چرا این انتقاد رو اسمش رو تبدیل نمیکنیم به پیشنهاد برای سال اینده ؟ وقتی انتقاد میکنیم یه جای کار میلنگه ! چرا شما این هایی که لیست کردید رو از قبل با پیگیری های خودتان به عنوان بزرگتر وبلاگ نویس ها با کمک عرفان انجام ندادید ! چرا ؟
چرا نباید بگیم همینی که برگزار شد خیلی بیشتر از حد انتظار بود .. خیلی پیشرفت داشت نسبت به سری قبل .. خیلی خوب بود .. و تشکر کنیم ! چرا وبلاگ کلاغها رو تصدیق میکنیم و میگوییم انتقادش اینبار سخت گیرانه بود! تازه حتی نمیگوییم تهمت هایی که زده شده غلط بود! میگوییم بسیار سخت گیرانه بود ..”

و اما آقای رضایی ( کوهنوشت ) به شیوه آقای ثابتیان با انتقاد کردن از زیر جواب دادن به موضوعی که شامل حال  خودشان هم که توی این صعود شرکت داشتند میشود شانه خالی کردند و در جواب ایشون هم میتونم بگم شما بخش تلخند سایت تابناک یا عکس های لحظه ها و یا شکار لحظه های سایت ها و رسانه های بزرگ رو ندیدند که به انتشار این عکس ها با همان عناوین از چند وبلاگ کوچک این گونه صحبت میکنند .. و همچنین ایشان هیچگونه جوابی به  مطلب اقای نصیری ندادند که به عنوان کسی که آنرا خوندند و جواب ندادند نوعی تصدیق  حرف های نا مربوط داخل آن مطلب میشود !

حال روی صحبتم با بزرگان وبلاگ نویسی هست که اگر شما با همچین انتقادات بی اساس و پایه برخورد نکنید چه انتظاری از بخش جوان و کم سن و سال کوهنویسی دارید که با ملاحظه برخورد کنند.. ؟

من میگویم اشتباه اشتباه هست و باید اعلام شود نه اینکه به مسائل دیگر توجه کنیم و از آن بگذریم شاید اگر این کلمات نسبت به خود ما هم به کار رفته بود انتظار داشتیم دیگران آنرا محکوم کنند ! و من به عضو خیلی کوچک از جامعه بزرگ کوهنویسان تقاضای جهت گیری های خیلی واضح تر و بهتر از این بزرگان رو دارم …

راستش دیشب مطلبی راجع به صعود قلم  رو تو وبلاگ کلاغها دیدم . نمیدونم چرا ولی اصلا خوشم نیومد ..

اولش پیش خودم اینجور گفتم که شاید چون عرفان فکری یک دماوندیه اینجوری به نقد کشیدتش!! یا کلا نسبت به آرش نقافی و انتقاد های همیشگیش از قدیم مشکل داشت !! و خواسته تلافی کنه … از طرفی خیلی ناراحت بودم که عکس های وبلاگ من رو بدون اجازه استفاده کرده!! ولی از طرفی کلا در وبلاگ های کوهنوردی وبلاگ ایشون رو به عنوان یک نقد کننده که کوهنوردی کم داره قبول دارم و همیشه برای مطالبش ارزش قائلم ، برای همینم چند باری مطلبشون رو خوندم .. حق داشت انتقاد کنه که صعود فقط آشتایی بود ولی نحوه انتقادش شخصیت افراد رو زیر سوال میبرد که این خودش خیلی سنگین بود درکش .. و اما اگه بخوایم دقیق تر بشیم  .. ابتذال! ؟ خیلی معنای سنگینی داره که ایشون به برخی !؟ شرکت کنندگان صعود گفتن و البته من به خیال خودم این کلمه رو اصلا توجهی نکردم و ناشی از بی منظور بودن نویسنده نسبت به معنای واقعی آن فرض کردم و به خاطر همینم یه نظر براش نوشتم .. هر چند خیلی سریع و بدون پیش نویس بود ولی نوشتم تا شاید اون چیزی رو که من دیدم و ایشون ندید تو صعود قلم روشن کنم .. گویا نظری که نوشته بودم  از حداکثر سایز نظرات پرشین بلاگ بیشتر بوده و نصفه نیمه رفته .. به خاطر همین دوباره اینجا قرارش میدم :

” سلام .. مطلبتون رو کامل خوندم .. شاید شما درست بگی  ( در مورد اینکه هدف صعود خیلی کمتر از اسمش بوده ).. قضاوت نمیکنم .. و فقط چند تا از تجربه های خودم رو از این صعود میگم ..
اولا قبل از هر تفکری .. آشنایی لازمه .. من خیلی چیز ها از این صعود یاد گرفتم .. خیلی کسانی رو شناختم که بعد ها میتونم روشون حساب کنم .. ازشون کمک کنم .. خیلی ها که از راههای خیلی دور امده بودند که در کنار من باشند … در کنار شما که تهران هستید و نیامدید باشند!!!
آقای نصیری وقتی دیدم آقای یوسفی از صدای کوهستان از اون فاصله دور با اون سن و سال آمده وقتی دیدم عیسی از کیانو از جنوب کشور آمده .. وقتی فهمیدم بعضی ها شب رو توی ترمینال خوابیدند .. و خیلی چیز های دیگه فهمیدم که من به اونها مدیونم .. وظیفه من بود که کنار اونها باشم  نه اینکه دل بخواهم باشه ..
اگر بخواهیم واقع بین باشیم کسانی که  اهداف رو تعیین میکنند  اعضای شرکت کننده هستند و البته قدیمی ها و بزرگتر ها و نقد کننده ها بهتر میتوانند جهت و سمت و سوی نشست و در کنار هم بودن را مشخص کنند و شاید اگر شما از قبل از صعود در جلسات هماهنگ کنندهگان صعود به عنوان کمک و مشاور شرکت میکردی خیلی بیشتر دین خودت رو به قلمی که در دست داری ادا میکردی تا اینکه بعد از برگزاری بخوای نقد کنی !!!
آقای نصیری کدوم ورزشی رو دیدی که همه به همه کمک کنند و افتخار کنند که پشت یک پرچم ایستادند و همه با هم برابر هستند و نه اینکه روی سکوی اول دومی باشند !

آن چیزی که شما دلقک بازی و لودگی و ابتذال و مضحکه نام می بری !!! من اسمش رو میزارم دوستی .. صمیمیت و گرمی .. صفا .. عشق .. دوست داشتن .. همراه بودن .. خوش گذراندن و خوشحالی از کنار همدیگه بودن … و  این شما هستی که با نقدت و افکار غیر واقعی که دلیل آن عدم حضور شما در این صعود هست آنرا به ابتذال میکشی!

اون عکس شکار لحظه ها با حضور چند نفر از ۷۰ نفر رو نمیشه اسمش فقط به خاطر  پرچم در دست بودن مراسم پایانی گذاشت ! روی قله تازه آغاز بود .. آغاز دوستی .. و ابتدای مسیر برگشت! و همچنین در تمام ورزش ها شوخی و به قول شما دلقک بازی وجود داره  حتی در مقابل چشمان هزران ببیننده .. مانند بوسه کاپیتان اسپانیا در وسط برنامه رسمی از دوست دخترش و خیلی ها و خیلی های دیگه !
شما اعتراض کردی به برگزاری برنامه بی محتوی ای که در اون شرکت نکرده بودی و حتی ارزش برایش از قبل  قائل نبودی که برای عدم شرکت از  اونهمه وبلاگنویس کوهنورد که سراغ شما رو از تهرانی ها  می گرفتند عذر خواهی کنی! اینبار شما به عنوان یک تهرانی میزبان شهرستانی ها بودید .. شما به عنوان یک قلم در دست بزرگ و یک نقاد با سابقه میتونستی کمک کنی .. نه من که تا قبل از این صعود توی کمتر وبلاگ کوهنوردی ای سر میزدم !!
انتشار اخبار و عکس های غیر رسمی از  وبلاگها از این صعود نمایانگر دوستی ها و زیبایی های کوهنوردیه !!
و اما همیشه هدف های بزرگ از مجموعه هدف های کوچک به وجود میان .. تا آنجایی که من بودم بعد از آشنایی همه راجع به مسائل روز کوهنوردی ، نقد های شما، نشست های انجمن در تهران ، فعالیت های فدراسیون ،‌ پرسش در مورد صعود های برون مرزی و غیره باهم بحث میکردند  و اما در کنار همه اینها در  دو روز در کنار هم بودن نمی توان انتظار داشت شوخی و تفریح وجود نداشته باشه ..
در ضمن .. من به شخصه حدود ۷۰ عکس از روی قله در این صعود دارم که اگر حساب کنیم ۴۰ دوربین روی قله بود .. تعداد عکس ها خیلی میشه که فقط چندتای آنها که توسط بچه ها قرار داده شده نشاندهنده  بخش های طنز یا شکار لحظه ها بود که خیلی سخت گیرانه میتوان راجع به آن مراسم نظر داد ..
صعود قلم نمادین بود و نشست و هم اندیشی نبود .. هر چند آنچه در آن وجود داشت خیلی بیشتر از چند ساعت نشست و هم اندیشی بود .. شاید هدف آشنایی باشه .. ولی توی ۲ روز خیلی بیشتر از آشنایی بحث و گفتگو و انتقال دیدگاهها  میشه … هیچ کس برای آشنا شدن با من از بهمن دیزین و خانواده سعید طاهری و دلایل اتفاقات سال گذشته همت شمیران و خیلی چیز های دیگه نمی پرسه .. یا من برای آشنا شدن  با رامیار در مورد کوههای قندیل باهاش صحبت نمیکنم .. خیلی باید تنگ نظر باشیم که فقط هدف رو آشنایی ببینیم !!

در آخر هم من خیلی کوچکتر از کوهنورد بودن هستم که بخوام راجع به این مسائل نظر بدم  و  هر چیزی که گفتم به عنوان یک کوهنویس از یک وبلاگ تازه متولد شده بود نه یک کوهنورد از یک وبلاگ کوهنوردی!! “

بعد از صعود خیلی دلم میخواست غیر از گزارش درموردش بنویسم  ولی خوب تداخل برنامه ها و کمبود وقت نذاشت که چند خط دلنوشته بنویسم حالا هم دیگه دیر شده ولی خوب مینویسم :

راستش توی این صعود من یکم تنها بودم نه کسی منو میشناخت و نه من کسی رو میشناختم دلیلشم این بود من از اول کوهنویسی رو با وبلاگ بازی و نظر گذاشتن شرکت کردن تو بحث ها شروع نکرده بودم   و همچنین خیلی جدید بودم تو این مورد و شاید با تجربه چند تا سایت و فروم که قدیم داشتم .. میخواستم مستقل باشم  و از بقیه جدا و شاید فکر میکردم بقیه ۴ تا آدم بیکار هستن که در مورد کوه مینویسن و میرن تو وبلاگا نظر میدن .. این بود که اصلا سیستم  من رو مد وبلاگ  نبود و البته جواب هم بهم داده بود و بازدید ماینگین ۲۰۰-۲۵۰ تا در روز برام افتخار بود بین وبلاگ های دیگه …

خلاصه اینطور بود که به عنوان یک غریبه توی این صعود شرکت کردم ولی خیلی چیز ها یاد گرفتم خیلی چیز ها که نظر من رو نسبت  به وبلاگ نویسی عوض کرد  .. سیستم من رو در مورد اداره سایت و گذاشتن پست های جدید عوض کرد و خیلی چیز های دیگه ..

روز دوم صعود مهر چال وقتی داشتیم بر میگشتیم .. به شیوه ی همیشگی خودم که با دوستام کوه میرم از گروه جدا شدم و سعی کردم تنها مسیر برگشت رو برم و کمی فکر کنم .. مثل همیشه به صعود به چیزایی که یاد گرفتم به دوستان جدید به زندگی به فردا  و خیلی چیزای دیگه .. این وسط بچه ها هم از لطفشون نمیزاشتن زیاد تنها بمونم که خوب ممنونم ازشون با مرتضی صالحی  در مورد وبلاگم و نحوه کارش بحث کردم .. میگفت اگه برای خودت مینویسی چرا تو یه دفتر خاطرات نمینویسی یا روش پسورد نمی زاری .. زیاد حرفش رو قبول نداشتم چون میگفتم اون چیزی که من برا خودم مینویسم شاید یه روزی به درد یه کسی خورد .. ولی از وقتی این همه کوه نویس با عقاید مختلف رو با هم متحد و یک شکل دیدم تصمیمم عوض شد .. دیدم من خیلی کوچیکتر از همه اینام .. خیلی مونده تا بتونم جا پای هر کدومشون بزارم وخیلی چیزای دیگه ..

توی این صعود به غیر از آشنا شدن با بقیه  و به غیر بحث و تبادل نظر راجع به اتفاقات روز  و همچنین گفتگو با بقیه در مورد آینده کوهنوردی و کوهنویسی  آینده کوهنوردی ایران.. و خیلی چیزهای دیگه که باید میبودید و میدید یاد گرفتیم که هر چه کوهنورد بزرگتر است خاکی ترو افتاده تر است  دیدم که کوهنوردی چقدر زیباست و داشتن دوستان اهل  قلم از همه زیبا تر .. یاد گرفتیم مرام کوهنورد چیست  و اندیشه اش کجاست حتی جالب اینکه دیدگاه همه کوهنوردان نسبت به مسائل روز جامعه یکسان بود هر چند کمتر سعی میکردند اون رو بیان کنند که شاید مورد پسند همه نباشد و همچنین این آشنایی آغازی بود برای آینده و تبادل فرهنگ و نظر و کمک به آنان که تا دیروز واقعا نمیشناختیمشان و امروز واقعا میشناسیمشان .. صعود ما صعود فکر ها و اندیشه هامان بود که در دوروز با هم یکی شد و اوج گرفت و بالاتر خواهد رفت و در کنار همه اینها محبت و صمیمیتی رو بین یک جمع ۷۰ نفره دیدم که تا دیروز کمتر همدیگه رو میشناختند و این عکس ها هم نشاندهنده همان زیبایی هاست که فقط در کوهنوردی هست  و نه در هیچ جای دیگر ..

درباره صعود قلم :

صعود قلم یعنی صعود کوهنوردان وبلاگ نویس از سراسر ایران، برای اولین بار این صعود به  پیشنهاد علیرضا علیاری از گروه کوهنوردی تاریانا اهواز و به همت و سرپرستی خانم آنا فرهانی از وبلاگ آنا پورنا این صعود در سال ۸۵ انجام شد. این بار پنجمین صعود قلم با سرپرستی آقای عرفان فکری از وبلاگ ورجین صورت گرفت و بسیاری از وبلاگ نویسان از گوشه گوشه ایران پهناور آمده بودند تا دنیای مجازی را به دنیای حقیقی پیوند بزنند .

پنجمین صعود :

با رای گیری در وبلاگ مرتضی صالحی فرد از وبلاگ کلماتی از یک کوهنورد، قله مهرچال به سرپرستی عرفان فکری بیشترین رای را آورد و مسئولیتی بزرگ را بر روی دوش کوهنوردان تهرانی و لواسانی قرار گرفت و تمام این مسئولیت را آقای فکری به همراه گروه کوهنوردی لواسان به بهترین شکل ممکن انجام شد !

مهرچال :

قله ۳۹۲۱ متری مهرچال در شهرستان لواسان یکی از قلل البرز مرکزی میباشد که مسیر دسترسی آن از روستای امامه و از تنگه باغ دره شروع میگردد. این قله در ۳۱ تیرماه و اول مرداد میزبان جمع بزرگی از کوهنوردان وبلاگ نویس بود .

گزارش برنامه صعود :روز اول طبق قرار قبلی ساعت ۷ صبح همه در جلوی هتل شهر واقع در چهارراه تهران پارس در تهران جمع شدند، هر کس می رسید غریبه بود و خود را معرفی میکرد و اسم وبلاگش را میگفت و سپس تبدیل آشنایی دیرینه میشد که روزها و سالها در دنیای مجازی در کنار بقیه بود .. لحظات بسیار زیبایی بود .. دیدن کسانی که قسمتی از زندگی ما بودند برای اولین بار…

توسط چهار دستگاه مینی بوس همه به گروه کوهنوردی شهر لواسان رفتیم .. در سالن  ورزشی دور هم جمع شدیم و همه چون دوستان قدیمی با هم صحبت میکردند و دوستی ها و شادی ها در چهره همگان  نمایان بود ..

سپس آقای فکری جلسه را با تشکر از برگزار کنندگان و معرفی کوهنویسان و اهدای لوح آغاز کرد .. آقای ثابتیان از وبلاگ آرام کوه و عضو هیئت مدیره انجمن کوهنوردان ایران و آقای رضایی از وبلاگ کوهنوشت و مسئول روابط عمومی فدراسیون کوهنوردی ایران هم چند کلامی صحبت کردند .. جلسه با پذیرایی و صرف نهار پایان یافت و دوستان برای نظم بیشتر به ۴ گروه تقسیم شدند ..

با چهار دستگاه مینی بوس به امامه رفتیم، از “دراستان” شبکه پنج هم چند نفری برای تهیه گزارش خبری آمده بودند و مصاحبه میکردند.

مسیر را حدود ساعت ۲:۴۵ عصر از تنگه باغ دره شروع کردیم و صحبت و شادی و آواز خوانی حدود ساعت ۷ به دشت مهر چال، محل برپایی کمپ رسیدیم .. چادر ها برپا شد وهمه جمع شدند و گوشه گوشه وبلاگ های هم شهری یا نزدیک تر جمع بودند و صحبت و تبادل و نظر و اطلاعات میکردند ..

حدود ساعت ۹ همه دور هم جمع شدند و مطالبی راجب صعود و چند نظر سنجی انجام شد و سپس شام خوردیم و باز هم کمی شب نشینی و شیطنت و صحبت تا ساعت ۱۲ که وقت خواب بود ..

روز دوم :

طبق قرار شب قبل ساعت حدود ۵ برای صبحانه برخواستیم و حدود ساعت ۶:۳۰ برای قله هم مسیر را پیش گرفتیم و ساعتهای در کنار هم بودن به سرعت میگذشت تا حدود ساعت ۱۰ که حلقه دور قله مهر چال زدیم و همه دست در دست و شانه به شانه  با سرود ای ایران آخرین قدم ها را برای فتح قله دوستی ها برداشتیم .. روی قله همه عکس میگرفتند و همه به هم تبریک میگفتند .. لحظه های زیبایی بود..

شاید بتوان گفت  : “لحظه ها گذرا و خاطرات ماندگارند حاضرم تمام هستیم را بدهم تا لحظه ها ماندگار و خاطرات گذرا شوند”

تا ساعت ۱۱ به همین صورت گذشت همه میخواستند با هم عکس یادگاری داشته باشند.. قله مهرچال به قله ی مهر و دوستی و شادی تبدیل شده بود ..

راه برگشت را پییش گرفتیم و حدود ساعت ۱۲:۳۰ به محل کمپ رسیدیم .. نهار را در کنار هم خوردیم و ساعت ۲ به سمت پایین را افتادیم و حدودا ساعت ۵:۴۵ در محل شروع روز قبل بودیم .. جمعی برای تفریح به آنجا آمده بودند و با دیدن  گروه کوهنوردانی که ابتدایش در کنار آنها و انتهایش در دور دست و نامعلوم است آنقدر متعجب بودند که ایستاده به صف طولانی ما نگاه میکردند تا شاید انتهای آن را ببینند!! … سوار بر ماشین ها شدیم و ساعت ۶:۲۰ به سالن ورزشی شهرلواسان رسیدیم و لحظات آخر با هم بودن را تجربه کردیم .. میهمان دوستان مشهدی و آقای  ناظمی انگور و بستنی خوردیم و با خداحافظی به سمت تهران رفتیم تا از آنجا هر کس به شهر خود برگردد … و این پایان، آغازی بود برای دوستی ها و صمیمیت های بیشتر ..

مسیر پیموده شده :

عکس های یادگاری :

Pic - Ghalam5 - Weblognevisan - Mehrchal 019

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 26

−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−

لحظه ها :

Pic - Ghalam5 - Weblognevisan - Mehrchal 012

◄ Back

Next ►

Picture 1 of 17

نماد کلماتی از یک کوهنورد! .. ببینید چقدر خوشگله .. برا همین جای عکس خودم گذاشتم تو وبلاگم!

حتما رو Next کلیک کنید و بقیه عکس ها رو ببینید!!

−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−−

سرپرست برنامه فرمودند که هر کس عکس گرفته و عکس های بقیه رو میخواد .. تا آخر مرداد .. همه عکس هاشونو برای ایشون بفرستند و ایشون بعد از جمع آوری همه عکس ها رو برای همه شرکت کنندگان یا حداقل هر شهر یک نفر می فرستند .. فقط عکس هاتونو بفرسید!!!

تشکر:

۱٫ روز اولی که دیدم هفت گوهر اسپانسر شده به خودم گفتم .. حالا باید یک ساعت از محصولاتش بازدید کنیم و حرفاشون رو گوش بدیم .. ولی حتی از پلاکارد این شرکت هم توی صعود قلم و روی قله خبری نبود !

تشکر ویژه از آقای مهندس سلیمانی رئیس شرکت هفت گوهر که تمام هزینه های این صعود رو متقبل شدند

۲٫ تشکر از علی حصاری رئیس هیئت کوهنوردی لواسان که زمینه های این صعود با شکوه رو فراهم کردند .

۳٫ تشکر از نادر ضرابیان رئیس گروه کوهنوردی لواسان و همچنین تک تک اعضای گروه کوهنوردی لواسان که برای این صعود بسیار زحمت کشیده بودند.

۴٫ تشکر از عرفان فکری عزیز که با بزرگواری و با روحیه شاد و فوق العاده سرپرستی این صعود رو قبول کرده بود که به جرات میشه گفت بزرگترین و با شکوه ترین صعود قلم بود و به همه خیلی خوش گذشت ..

۵٫  تشکر از همه دوستان مخصوصا اونهایی که از راههای خیلی دور اومده بودند که در کنار هم باشیم..

اسامی تمام کوهنوردان کوهنویس شرکت کننده همراه با عکس صاحب آنها

به زودی !

این به زودی یعنی تا شب نه تا همیشه

]]> http://alpinist.ir/1389/05/02/%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b4-%d9%be%d9%86%d8%ac%d9%85%db%8c%d9%86-%d8%b5%d8%b9%d9%88%d8%af-%d9%82%d9%84%d9%85-%d8%a8%d9%87-%d9%82%d9%84%d9%87-%d9%85%d9%87%d8%b1%da%86%d8%a7%d9%84.html/feed 32 http://alpinist.ir/1389/05/02/%d8%a7%d8%ae%d8%a8%d8%a7%d8%b1-%d8%b3%d8%a7%db%8c%d8%aa.html http://alpinist.ir/1389/05/02/%d8%a7%d8%ae%d8%a8%d8%a7%d8%b1-%d8%b3%d8%a7%db%8c%d8%aa.html#comments Sat, 24 Jul 2010 12:02:51 +0000 ALIREZA http://alpinist.ir/?p=1207 خوب امروز دوتا گزارش برنامه عقب افتاده یعنی آلانه سر و لسو رو نوشتم … گزارش برنامه ۵ روزه تهران شمال و ۳ روزه سبلان و ۱ روزه همهن هم باشه برای بعد …

الان میخوام گزارش صعود زیبا و شاد و  ماندگار قلم رو بنویسم که به سرپرستی عرفان فکری عزیز برگزار شد و از همینجا نهایت تشکر از تمام زحماتی که بچه های لواسان و آقای فکر و صالحی و بقیه دوستان کشیدن تشکر میکنم و امید وارم همیشه شاد شاد باشن و همچین تشکر میکنم از همه وبلاگ نویس هایی که شرکت کرده بودن و دنیای مجازی رو با حقیقت پیوند داده بودند .. گزارش صعود سراسری قلم .. به زودی!

خبر اول : این سایت چند وقتی هست وارد ۲ سالگیش شده .. امیدوارم ۱۰۰ ساله بشه

خبر دوم : بالاخره برنامه فصل تابستان گروه همت هم به دستمون رسید البته با تا خیر ۱ ماهه!!!

خبر سوم : تصمیم دارم تا ۲ شنبه هفته دیگه وبلاگ گروه همت شمیران رو به سایت تبدیل کنم .. اگه نظری دارید .. همین الان بگید !!!

خبر چهارم : از فردا شروع میکنم به نوشتن گزارش برنامه های چند هفته گذشته که وقتش نبود بنویسم یه ۴-۵ تایی شده که هنوز ننوشتم

خبر پنجم : اگه وقت کنم تا آخر هفته دیگه وبلاگ ماگما هم تبدیل به سایت مبکنم .. هر چند صاحبش رو نمیشناسم ولی خوب وبلاگ مورد علاقه من هستش  و امید وارم صاحبش رو تو صعود قلم ببینم .

راستش وقتی داشتم عکس ها م رو میگشتم تا عکسی برای این پست پیدا کنم  یاد روز های اولی که عضو گروه شده بودم افتادم  که چقدراین دو مربی گروه همت برای اینکه من و بقیه بتونیم توانایی های لازم برای شرکت تو برنامه های گروه رو پیدا کنیم زحمت کشیدن  .. و همیشه قدر دانشون هستم و خبر این ازدواج واقعا خوشحالم کرد و باز هم برای مریم و محمود عزیز آرزوی خوشبختی و موفقیت رو دارم .. فقط  امید وارم مثل خیلی های دیگه از گروه ازدواج کردن و دیگه فعالیت های کوهنوردیشون کم شد نباشن !!

در مورد تاریخ صعود در وبلاگ مرتضی صالحی نظر بدید ! ۱۹  یا ۳۱ تیر ؟

کلماتی از یک کوهنورد

اگه قله مهر چال انتخاب بشه .. من هم حتما در این صعود شرکت خواهم کرد

آخر اردیبهشت  و با نزدیک شدن روز جهانی محیط زیست نمایشگاهی در این رابطه برگزار میشود .. امسال نیز در موزه دارآباد برگزار شد که گروه کوهنوردی همت شمیران هم به عنوان میهمان در آن نمایشگاه غرفه داشت …

البته گذشته از این اسم نمایشگاه .. کمتر پیدا میشد غرفه ای که هدفش حفظ محیط زیست باشد … آنجا یا برای تور هاشان مشتری میگرفتند یا کیف و کفش و کوله پشتی میفروختند ..  بستنی و معجون و آب میوه و ساندویچ هم پر طرفدار بود .. بازار نشریه های جدید هم بد نبود و تبلیغ زیادی با حضور چهره های معروف میشد .. حتی به جان لاکپشت در حال انقراض هم رحم نمیکردند و عکسش رو روی تی شرت و بج لباس گذاشته بودند و میفروختند .. پرسیدم  سود این کار برای حمایت از لاکپشت استفاده میشود .. گفتند نه این لباس ها نشاندهنده حامیان  لاکپشت است … کلاه حامیان یوزپلنگ هم دانه ای ۵ هزار تومان …  بازار فروش چای کوهی . چای ترش و بقیه گیاهانی که از دامن کوه ها کنده شدن هم بسیار داغ بود و همه به جای اعتراض استقبال فراوان میکردند .. خلاصه جای همه حامیان محیط زیست که نبودند خالی!

یادم رفت .. پروانه های خشک شده در نمایشگاه علاقه مندان زیادی داشت! بالا خره نمایشگاه تنوع زیستی بود! خلاصه تنها تشکر میکنیم از برگزار کنندگان نمایشگاه با این اسم زیبا .. که واقعا خلاقانه بود .

چند عکس در ادامه مطلب

مراسمی با  یاد و نام  سعید عزیز

در انتها رای گیری و شمردن آرای هیئت مدیره

که  جای خالی حسین عظیمی در میان کاندید ها بسیار خود نمایی میکرد و همه خواستار حضور ایشان در کنار هیئت مدیره بودند

و لیست اعضای هیئت مدیره سال ۸۹ گروه همت شمیران :

۱- سرپرست:                           حمید مساعدیان
۲- دبیر:                                   علی معصومی
۳- کمیته فنی:                          بویه سادات نیا
۴- کمیته آموزش:                       عباس بهرامی نیا
۵- روابط عمومی:                       علی خیرخواه
۶- کمیته مالی:                         سعید حمیدی
۷- کمیته برنامه ریزی و تحقیق:       محمود آرین
بازرس:                                    مهیار کرمی

مراسم عروسی سهند پیمانفر و مژگان نعیمی از همنوردهای گروه همت

سهند و ستاره جان .. امیدوارم در تمام زندگیتون فاتح تمام قله های خوش بختی باشید

ازوبلاگ چشم سوم

گاهی روزنامه ها ما رو می جوند … گاهی ما اونا رو
گاهی بعضی صفحاتشون به اندازه ی یک رمان خوشمزه و جذابه … وگاهی انگار فقط سیاه شدن که صفحه پر شده باشه!
اما روزنامه ها گاهی گلوگیر هم می شن!
و امان از اون وقت ها
و امان از اون صفحات
اصلاً امان از اون وقتی که روزنامه ئی بخواد از ترشح بزاق مخاطبهاش ارتزاق کنه!

به خودم سخت گرفته بودم وقتی به صفحات زردشون می رسم؛ نگاهم رو کج کنم و چشممام رو ببندم!
… اما چه سود! … اون تیتر برشته دهن من رو هم آب انداخت! … دهنم آب افتاد و بی اختیار خوردمش!
مزه ی کوه نوردی می داد اما تلخ بود!
موضوع؛ بهمنِ ۱۵ بهمن بود!
آره ؛
بازم کوه نوردی تیتر اول شده بود!
مهم که نه … سوژه شده بود!
درست مثل وقتی «اوراز» رفت … مثل وقتی «سامان» گم شد … مثل وقتی دکتر «بهاء لو» سقوط کرد …
درست مثل همونا؛ تو همون صفحه ی همیشگی  … تو صفحه ی حوادث!
نمی دونم «فرشاد» اگه زنده مونده بود چه بلایی سرش می اومد!
حداقل این جوری شاید بشه عین خلبان مرده و … و یه عده هم خب نفس راحت بکشن!!

… یادمه یه روز بهم گفت: ” ببین حسین جان، من برای تو و حرفه ی تو احترام خاصی قائلم، ولی اگه ممکنه این خبرنگارها رو خودت رفع و رجوع کن و سراغ من نفرستشون … گفتم: چرا؟! … گفت: من یه چیز دیگه می گم، اونا یه چیز دیگه منتشر می کنن! “

به عکسش نگاه کردم و گفتم: با معرفت، این دفعه خوب گذاشتی و رفتی … ناراحت نشیا ؛ اما راحت شدی!

… آره؛ بهمن اومد و «فرشاد» و «سعید» و «حمید» و «اکبر» و بقیه رفتن تا کوه نوردی بشه تیتر یک! بشه سوژه! بشه خوراک و دهن آب بندازه!  … به هر حال نظام روزگار رسانه ئی ما همینه که هست! … چه خوشمون بیاد چه نیاد!

اما کاش یکی هم تو این ژورنالیست های حق طلبِ دلسوز ، پیدا می شد و تو این سوژه شدن و مهم شدن و تیتر یک شدن و خوراک شدن “کوه نوردی”؛  چهار خط هم درمورد «سعید طاهری» که جونش رو به خاطر نجات چند نفر دیگه از دست داد، مطلب می نوشت! … نه فقط «سعید»، که خیلی ها مثل «سعید» که تو این کوه و کمرها، بارها و بارها جون خیلی ها رو نجات دادن و حتی یه لوح تقدیر خشک و خالی هم نگرفتن!

کاش می نوشتن که سهم فداکاری «سعید» از پیگیری فدراسیون و بذل و بخشش سازمان تربیت بدنی، نباید فقط یک وجب جا تو سینه ی قهرمانای قبرستون باشه!

کاش مثل «امین متوسل زاده» بازیکن تیم فوتبال فجر سپاسی که اون بازی جوانمردانه و گل نزدنش، سکه بارون شد و  تو “عادل شوی” شبکه سه “سوپرمن”  و  مدتها نقل محافل فرهنگی و ارزشی؛  فداکاری «سعید» هم همچین تو بوق می شد که صداش تو تشکیلات جهانی بپیچه!

…آهای جماعت! ما که مرده پرست بودیم، پس چی شد؟!

کاش تو این معرکه ی کی بود،کی بود من نبودمِ مسئولینو ، مناقشه ی جاده مقصره و بهمن مقصره و باشگاه دماوند مقصره و این مقصره و اون مقصر، که البته اونم باید به موقعش مشخص شه … یکی هم به فکر دل خونین مادری بود، که پسر اون هم گل دامادی رو به سر عروسش نزد، اما گل کاشت!!

از مراسم تشیع جنازه پهلوان سعید طاهری برمیگردم .. همه آمده بودند .. از رضا زارعی ، عباس محمدی ، فرامرز نصیری تا شعاعی یا کاشفی .. خلاصه همه بودند خیلی ها رو نمیشناختیم .. لحظات بدی در  قطعه قهرمانان و نام آوران بهشت زهرا سپیری شد …..

مراسم ختم آن مرحوم سه شنبه در مسجد الجواد  هفت تیر ساعت ۱۸:۳۰

چند عکس از مراسم تشیع سعید طاهری از رضا آموزگار bahman88

زمستان می رود …………………….
با غم و اندوه می رود
این آسمان دوباره پر از زاغ می شود
قلبـــــــــــــــم زداغ شما داغ می شود
چشمم به قاب عکس تان زنجیر می شود
باز این هوا به یاد تان دلگیر می شود
در باغ و دشت و کــــــــــــــــــــــــــــــوه
یــــــــــــــــــاد و خاطره شما رابرایم آرد یاد
ما خسته نا امیـــــــــد پریشان و بی رمق
بغض مان میان سینه نفس گیر می شود
از یاد نمی روید ای دوستــــــــــــــان
هر چند زندگی زیر و رو می شود.

یادشان گرامی و روحشان شاد
بهمن ۸۸

حماسه خاموش ….

حسین عظیمی: پس یک نفر کمبود گروه شما در آغاز حرکت چه می‌شود؟ رسول نقوی که عازم دماوند است تیم شما هم شامل: بویه، سعید طاهری، سعید حمیدی، احمدرضا بابایی و مهدی جباری، ۵ نفره است.

یکی گفت: با رویا روزبهانی صحبت می‌کنیم که جای آن یک نفر را هم پر کند.

به رویا نگاه کردم، چشمهایش تهی بود و به فضای مقابلش خیره شده بود، آیا نگاهش به دیواره بود که سعید داشت سر طناب می‌رفت؟ همه نگران ابرهای مهاجمی بودند که به سرعت از ناحیه گرده‌ی آلمان‌ها پیش می‌تاختدند و بادی که از یک ساعت قبل تندتر شده بود. آیا او هم در همین فکر بود که اگر قبل از وقوع طوفان به طاقچه قمقمه نرسند و فرصت نصب چادر دیواره را نیابند…؟!

رویا با التماس ناله کرد، پس امشب چه می‌شود؟ یعنی امشب هیچی؟ اینطوری که آن‌ها تا صبح یخ می‌زنند. به خدا من خودم به تنهایی می‌توانستم بقیه را از زیر برف بیرون بیاورم. لعنت به من! باید هما‌جا می‌ماندم و تسلیم نظر دیگران نمی‌شدم بعد فریادی ضجه مانند زد: آخه تا فردا که سعید یخ می‌زنه و بلافاصله با آرامش عجیبی اضافه کرد. البته او خیلی قوی و شجاع است، او مقاومت می‌کند فقط می‌ترسم وقتی‌که ببیند تنها مانده روحیه‌اش را از دست بدهد کاش همانجا می‌ماندم و با آن‌ها حرف می‌زدم.

- مگر آن‌ها صدای تو را می‌شنوند؟

رویا: ما که هنگام عملیات نجات صدای آن‌ها را می‌شنیدیم، پس احتمالاً آن‌ها هم صدای ما را می‌شنوند و اگر از حضور ما مطمئن شوند و با آن‌ها صحبت کنیم در مقابل سرما مقاومت می‌کنند.

- حتماً آن‌هایی که شما نجات دادید در سطح بودند.

رویا، با دستش ارتفاعی را نشان داد که بیشتر از یک متر بود و گفت: این قدر برف برداشیم تا به سر آن‌ها رسیدیم و حدود ساعت ۶ بعدازظهر بود که نفر چهارم را زنده از زیر بهمن بیرون کشیدیم، یعنی بیشتر از ۲ ساعت از بهمن دوم گذشته بود.

دیگر چیزی نگفتم و او هم ساکت شد، ظاهراً انرژی که جمع کرده بود به پایان رسیده بود. ساعت را نگاه کردم، یک بامداد بود بیش از ۷ ساعت از وقوع اولین بهمن گذشته بود و فکر کردم او ساعت‌ها با چند نفر از تیم فرشاد خلیلی در نجات سایرین چه ساعات هولناکی را گذرانده است. یادم آمد که هر وقت از پایگاه هلال احمر گردنه قوچک با تلفن او صحبت کرده بودم و اطلاعات خواسته بودم خیلی کوتاه و سریع گفته بود: فقط خودتان را برسانید، اینقدر زنگ نزنید. تو را به خدا فقط خودتان را برسانید هیچ‌کسی به کمک ما نیامده، هیچ‌کس، مگر من با چند نفر کارآموز وحشت زده چه می‌توانم بکنم و می‌گریست.

نوید چیذری گفت: احتمال دارد من و امیر گودرزی در راه سرچال برف‌کوبی زیادی داشته باشیم. به نظرم اگر سه نفره باشیم بهتر است. چون حرکت ما مصادف با تعطیلات ۲۲ بهمن است، به راحتی می‌توانیم یک نیروی خوب دیگر را به کمک بگیریم، ولی مشکل اصلی سر تیم سوم است، که قرار است از تاریخ ۲۶ بهمن جایگزین ما شود.

نگاهی به سعید طاهری انداختم. کمتر سخن می‌گوید از آن « مرد عمل‌های کم حرف» است. استواری و صلابت چهره‌ و نگاهش با آن گونه‌های برجسته استخوانی او را قدری خشن نشان می‌دهد ولی کمی که بیشتر می‌نگری صمیمت و بی‌ریایی را در نگاهش می‌یابی که گاهی با یک لبخند کوتاه کج به دل می‌نشیند. او در گفتار و رفتارش به هیچ‌وجه اهل غلو و تظاهر نبود، فریاد نمی‌زد، بی‌خودی هیجان‌زده نمی‌شد و از همه مهمتر خودش را تحمیل نمی‌کرد ولی روح بزرگش فضا را پر می‌کرد و دیگران را از آرامش بی‌کرانش سیراب می‌کرد.

خیالت همیشه از بابت او راحت بود، هرجای برنامه که دچار نقص و مشکل می‌شد از طرف او جای نگرانی وجود نداشت.

بویه گفت: نهایتاً اگر تیم سوم با تأخیر هم حرکت کند وقتی که ما پس از صعود دیواره از سمت خرسان به پایین می‌آییم تیم سعید حمیدی و احمدرضا، کمپ علم‌چال را ترک کرده و جهت حمایت از ما به سمت یخچال غربی حرکت می‌کنند.

به چشم‌های سیما و سیمین نگاه کردم، خدایا این همان چشم‌ها و گونه‌هاست! فقط چشم‌های سیمین خالی بود یعنی چشم‌های سعید هم همینطوری‌است؟! وقتی که خواهرانش نجیبانه و بی‌هیاهو، ریزریز می‌گریستند، چنانکه گویا مراقب بودند موجب ناراحتی اسکی‌بازان و میهمانان هتل دیزین نشوند. سیمین می‌گفت« سعید تو که شجاع بودی» و سیما می‌گفت« مگر می‌شود؟ سعید قرار است که فردا دوباره به علم‌کوه برود او قرار است که دیواره را صعود کند. » دقایقی قبل از ورود آن‌ها سهند عقدایی صدای بیسیم را بلند کرده بود تا بیسیم بار سنگین اعلام خبر مصیبت را به جای او بردارد:

جنازه اکبر کشاورز بیرون آورده شد. جنازه حمید کاظم زاده، جنازه علی‌اکبر ابراهیم‌زاده …

- خدایا، خدای من آیا ممکن است امروز یکی از معجزه‌هایت را ببینم؟

جنازه نادیا آنجفی شناسایی شد. جنازه سعید طاهری از گروه همت شمیران شناسایی شد.

مردی به سیمین نزدیک شد. چرا فریاد نمی‌زنی؟ نترس فریاد بزن. و او نعره زد: سعیــــد… همه چیزشان مثل هم است، چشمها، گونه‌ها و نجابتشان.

یکی از بچه‌ها گفت که آخر چرا اینجا و این‌گونه از دست رفت. این چه سرنوشتی بود؟ کاش دکتر مساعدیان فشار نمی‌آورد که آن‌ها از علم‌کوه برگردند. کاش در همان هوای خراب مانده بودند و اگر تقدیر این بود که نماند، روی دیواره با افتخار در راه آرزوی بزرگ و باشکوهش می‌رفت.

حسن آقا جواهرپور وقتی تسلیت می‌گفت اضافه کرد: یکی از کوهنوردان ممتاز کشورمان بود. من به او گفته بودم: سعید تو از لحاظ فنی، قدرت بدنی و جسارت عالی هستی. فقط باید فکر و ذهنت هم به همان درجه باشد، در اینصورت بزرگ‌ترین کارها را انجام خواهی داد.

به راستی چرا؟ سعید، مگر تو نمی‌دانستی که موقع عملیات امداد خطر بهمن وجود دارد، چرا فکرت را به کار نینداختی؟

تو که برای تفریح و اسکی به آن‌جا رفته بودی و قرار بود دو روز بعد برای مهمترین برنامه زندگی خودت و گروهت به کلاردشت بروی و هیچ‌یک از افراد بهمن‌زده را نمی‌شناختی. آیا یک لحظه به فکرت نرسید که تو مانند فرشاد خلیلی هیچ مسئولیتی در قبال تیم کارآموز بهمن‌زده نداری؟ آیا خجالت‌کشیدی مانند آن همه اسکی‌باز که در کناری ایستاده بودند بایستی و عاقلانه تماشا کنی تا تیم‌های امداد برسند؟

سعید: رویا تو برو پشت آن کپه‌ی بهمنی، خطر سقوط بهمن در این نقطه خیلی زیاده.

رویا: پس خودت چی؟

سعید: بالاخره یک نفر باید اینجا کمک کند. اسکی‌بازان و مبتدیان که ترسیده‌اند…

رویا برگشت و به آن طرف کپه‌ی بهمنی رفت. فرشاد و سعید و دیگران دو نفر را سالم از زیر بهمن درآورده بودند ولی هرچه سونداژ می‌کردند دختری را که زیر بهمن مانده بود نمی‌یافتند. نیم‌ساعتی بود که مشغول عملیات بودند. دقیقه‌ای از بازگشت رویا به سمت خودرو نگذشته بود که غرش مهیبی را شنید. سراسیمه بازگشت و کسی را ندید نه فرشاد و نه دیگران، بازماندگان وحشت‌زده بر جای خود خشکشان زده بود، رویا متوجه نبود که سعید هم نیست- آخر سعید که کاره‌ای نبود عضو تیم آن‌ها هم نبود و فقط برای کمک رفته بود- فریاد زد بیل‌ها را بردارید تا کمک کنیم. میل سونداژ را بیاورید. پس سعید کو؟ باورش نمی‌شد، سعید هم نبود تا شب بیل می‌زد و می‌گریست. حالا ساعت ۸ شب بود و تنها مانده بود، همه رفته بودند و قبل از آن چهار نفر از جمله فرشاد را بیرون آورده بودند که دوتایشان زنده بودند. تنها بیرجندی که یک بار توسط فرشاد و سعید از زیر بهمن نجات یافته بودند و به طرز معجزه‌آسایی از بهمن دوم هم جان سالم به در برده بود، نزد او آمد و گفت که اگر تو نروی من هم می‌مانم ولی آن را بی‌فایده دانست ولی رویا ایمان داشت که سعید زنده است. آخر این برنامه‌ی سعید نبود و اگر مرگی برای او رقم خورده بود روی دیواره علم‌کوه بود نه در جاده‌ی دیزین.

بگو ببینم سعید، آیا افتخاری را که می‌خواستی پیدا کردی؟ آن شکوه و بزرگی که در رویارویی دلیرانه با مرگ جستجو می‌کردی یافتی؟ همه‌ی کوهنوردان بزرگ آرزوی انجام کاری سترگ را دارند. آن‌ها عظمت کارشان را با یک چیز محک می‌زنند و آن گرانبهاترین محک دنیا یعنی هستی خودشان است. بگو ببینم سعید، کدام یک شکوه‌مندتر و والاتر است؟ صعود زمستانی دیواره علم کوه یا نجات جان کوهنوردان نا شناخته؟ آخر بگو تا بدانم کدم قله رفیع‌تر است؟ قله‌ی زیبا و پرابهت علم‌کوه یا قله شرف و پاکی و انسانیت؟

بگو تا بدانم! شهید چه شکلی دارد؟ ایثار چه رنگی است؟ آیا هنگام مرگ با شکوهت هم نترسیدی؟

امیرگودرزی گفت: من بر سر همه جنازه‌ها بودم، سعید در عمق ۷- ۶ متری بود، گوشه کفشش زیر چرخ لودر گیرد کرده بود و به آرامی آرامیده بود. در چهره‌اش تشویش و وحشتی نبود. بازرس ویژه دوربینی را که سعید به پیشانی‌اش بسته بود تا از وقایع فیلم بگیرد- همان دوربینی که از فرانسه برای فیلمبرداری از صعود دیواره علم‌کوه تهیه شده بود- را ضبط کرد و گفت فیلم‌های آن برای ما خیلی مهم است و حقایق زیادی را نشان خواهد داد!

رویا می‌گفت: هیچ‌وقت نباید آن فیلم وحشتناک را دید. چه کسی را یارای آن است که آخرین لحظات او را در زیر خروارها برف تماشا کند و خاموشی حماسه‌ی سعید را نظاره کند؟

نمی‌توانم ببینمش!

نه نمی‌توانم ببینمش!

اینک جدال ناخن‌های شکسته و یخ…

نه نمی‌خواهم ببینمش!

و خس خس گلوی فشرده در چنگال سپیدی…

نمی‌خواهم ببینمش!

و رویای پرواز بر ستیغ علم‌کوه، تو خود راه را می‌دانی…

پرواز کن

برو

آزاد شو

در این بین بدترین خبر ممکن جانباختن سعید طاهری کوهنورد بزرگ و مسئول کمیته فنی گروه همت شمیران بود که برای کمک به افراد حادثه دیده داوطلبانه با علم به خطرات منطقه، اولین نفر به اونجا میره و برای کمک به بقیه تلاش میکنه که بهمن های بعدی اوهم گرفتار میکنه.. و مارو در اندوه از دست دادن این مرد بزرگ باقی میگذاره ..

اشخاص دیگری نیز جان خود را در این بهمن از دست میدهند که همگی از اعضای آزمایشی و غیر کوهنورد باشگاه دماوند بودند و همچنین در کنار آنها سرپرست برنامه کوهنورد فرشاد خلیلی خوشه مهر بوده که همه جا میتوانید از موفقیت های ایشون بخونید که با جانباختن ایشون جامعه کوهنوردی عزادار شده ..

سعید طاهری یکی از بهترین های گروه همت بود و همگی به داشتن دوستی همچون سعید افتخار میکردیم ..او با سالها تمرین امسال تصمیم به اولین صعود سبکبار زمستانه علم کوه گرفته بود ولی جان خود را برای نجات دیگران از دست داد و اگر بخواهم در یک جمله از او یاد کنم میگویم او همچون کوهی استوار همیشه پشت همگروهیانش بود و از دست دادن او در گروه شاید بزرگترین رنجی بود که می شد بر یک گروه کوهنوردی وارد شود و او همیشه و همه جا در قلب ما خواهد ماند و او همواره قهرمانمان خواهد بود …

از طرف خودم این مصیبت رو به همگروهی هایم و همچنین خانواده طاهری تسلیت می گویم و برایشان از خدا طلب صبر دارم …

پیشنهادای خودمم  .. طالقان  (حسن جون  یا پراچان تا دمچه  یا دره ۳۰۰۰ از طالقان )  .. سبلان .. کویر ، حالا هر جا شد ( حتی ۲-۳ روزه از قصر بهرام تا مرنجاب  یا چند روزه میمند تا کویر لوت و کلوتها ) .. گرمابدر تا آمل از یه مسیر ساده .. تور چند روزه اسکی و آموزش اسکی تو یکی از پیست ها ( یا حتی رو یکی از مناطق کوهستانی  مثل پایین اشترانکوه یا یه جای پر برف دیگه ) ..  قله درفک یا جنگل های شمال ( کلا جنگل نوردی  تو زمستون از یه جا تا یه جا دیگه ) … حتی گردشگری  جزیره قشم ..  کلا یه جا قشنگ .. حالا هرجا که شد

خلاصه هم بگید کجا هم بگید میاید یا نه ؟

به این میگن کمپ وسط وسط کویر مصر

برای بزرگ شدن عکس روی آن کلیک کنید ( عکاس : اسفندیار ساساندخت )

بررسی پیشنهاد ها :

الوند ، میدان میشان

الوند، و اعتراض هیات کوه نوردی همدان به این موضوع را در

http://www.hamedanclimb.com/media/1262757011.jpg بخوانید.

تاریخ نامه هم جدیده !!   پس فعلا نمیشه رفت برا تفریح

قشم و هنگام

یک سفر نامه

از سایت منطقه آزاد قشم

کالا پیشنهاد خوبیه و به قول خانم روز بهانی به درد تنبل پروری میخوره  ( یادش بخیر برنامه قصر بهرام تا مرنجاب که مخالفت با تنبل پروری  اجرا نشد ) ولی کلا با توجه به کسایی که میخوان بیان برنامه خوبی میشه ..  تازه یکی از دوستان گروه هم این هفته تو کوه دیدیم و از برنامه قشم و هنگام کمی تا قسمتی استقبال کرد ولی چون قراره اسمشو نگیم که کوه بوده نمیگیم و البته با کویر هم موافق بود ..

آبشار لاتون

برای بزرگ شدن عکس ها روی آن کلیک کنید- عکس ها مربوط به تابستان و زمستان است
( عکس ها از گزارش برنامه آقای  محمود آرین  در سایت همت شمیران)

خوب این برنامه مورد استقبال خود منم هست .. میشه خونه روستایی هم گرفت .. برا گردش و خرید هم مثل قشم منطقه خوبیه  . آب و هواش هم نسبتا گرم تر از جا های دیگه هست …

رو یه برنامه ۵ روزه هم فکر کنیم بد نیست .. چون ۴-۵ روز تعطیله

ولی عوضش یه خبر فوق العاده خوب بهم رسید.

سهند جان وستاره عزیر امید وارم تمام قله های زندگیتون رو با موفقیت و شادی فتح کنید و در تمام خوشی ها و سختی های زندگی با خوبی و خوشی در کنار هم باشید.

به همین مناسبت روز دوشنبه ضیافت شام در محل جلسات گروه به میزبانی خانواده پیمانفر برقرار میباشد

تاریخ

نام برنامه

سرپرست

مدت برنامه

توضیحات

مهر

۳

۱۰

۱۷

۱۷

۲۴

آبان

۱

۱

۸

۸

۱۵

۱۵

۲۲

۲۲

۲۹

۲۹

آذر

۶

۱۳

۱۳

۲۰

۲۷

۲۷