مارک کالچ (Mark Kalch) ورزشکار و ماجراجوی استرالیایی – اتریشی، خرداد سال ۱۳۸۸ با هدف پیاده‌روی از شمال تا جنوب کشورمان، با انجمن کوه‌نوردان ایران تماس گرفت و با هماهنگی‌هایی که صورت گرفت، محمد حاج‌ابوالفتح (قلمرو کوهستانی ایران) مسوولیت راه‌نمایی او را در این سفر به عهده گرفت. مارک پس از گرفتن ویزا، در آبان ۱۳۸۸ ، وارد ایران شد و در این سفر که حدود ۵۰ روز به طول انجامید، بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر از خاک کشورمان را با پای پیاده طی کرد. نوشته‌ی زیر متن مصاحبه‌ای است که قلمرو کوهستانی ایران پس از اتمام سفر با مارک انجام داده است.

متن کامل

مصاحبه‌ی قلمرو کوهستانی با مارک کالچ

قلمرو کوهستانی: مارک، لطفاً کمی درباره خودت برای ما بگو .

مارک: من یک ماجراجو و ورزشکار حرفه‌ای هستم که در کشور استرالیا متولد شده‌ام ولی در حال حاضر در کشور انگلستان زندگی می‌کنم. سفرهای ماجراجویانه به نوعی کل زندگی من را تشکیل می‌دهند و در اصل من همیشه به کارهای مشکل و در عین حال جالب مانند قایقرانی در رودخانه‌ی آمازون تا پیاده‌روی در طول ایران و پیمایش جنگل‌های قاره‌ی آفریقا فکر می‌کنم. این کارها حقیقتا هم از لحاظ روانی و هم از لحاظ جسمانی برای من چالش برانگیز است. در این راه چند شرکت تولیدکننده‌ی لوازم و ابزار طبیعت‌گردی به عنوان حامیان مالی مرا یاری می‌کنند و من هم در بازگشت از سفرهایم با سخنرانی در مدارس و سازمان‌هایی که علاقمند به شنیدن تجارب من در طول این سفرها هستند، در آمد مالی دارم.

ادامه این مصاحبه را بخوانید

قلمرو کوهستانی: چرا ایران را برای ماجراجویی خود انتخاب کردی؟

مارک: من دو سال پیش، هنگامیکه در حال پیمایش رودخانه‌ی آمازون بودم، در مورد یک سفر ماجراجویانه در ایران فکر کردم. رودخانه‌ی آمازون بسیار طولانی بود و زمان زیادی برای فکر کردن داشتم و روی منطقه‌ی خاورمیانه متمرکز شده بودم. به ذهنم رسیده بوده که باید کاری در این منطقه انجام بدهم. نقشه‌ای از این منطقه تهیه کردم و دنبال یک جای جذاب گشتم. در پایان به دو دلیل ایران را انتخاب کردم؛ نخست برای دیدن کشوری که برخلاف آنچه در بین مردم کشورهای غربی رایج است و فکر می‌کنند که ایران صحرایی بیش نیست، مملو از مناطق کوهستانی است. به طور کلی جغرافیای ایران ترکیبی از کوه‌های پوشیده از برف، جلگه‌های سبز و سرزمین‌های کویری است.
اما مهمترین دلیلی که مرا جذب ایران می‌کرد، احساس بدی است که مردم کشورهای غربی از ایران دارند. در استرالیا، انگلستان، آمریکا و دیگر کشورهای غربی، تنها اطلاعاتی که ما از ایران دریافت می‌کنیم از طریق BBC، FOX News، CNN و از این دست خبرگزاری‌هاست، که بسیار شوک‌آور است. چیزی که آنها نشان می‌دهند، رخدادهای فوق‌العاده است و وضعیت عادی ایران را شامل نمی‌شود. مردم زمانیکه در لندن یا استرالیا تلویزیون را روشن می‌کند، هر آنچه می‌بینند حاکی از تظاهرات، حضور مردم در خیابان‌ها، مطالبی راجع به انرژی هسته‌ای است و اگر تلویزیون را کنار گذاشته و تنها به صدای آن گوش کنند، آنها شک می‌کنند که در ایران شاید جنگی در حال وقوع است. اما نتیجه‌ی تحقیقات و مطالعات من به همراه تجربیاتی که در طول سفر کسب کردم، نشان می‌دهد که اینها اشتباه است. بنابراین من راهی ایران شدم تا مردم آنجا را ملاقات کنم و فرهنگشان را تجربه کنم.

قلمرو کوهستانی: لطفا راجع به سفرت بگو. از کجا شروع کردی، کجاها را دیدی و سفرت در چه محلی به پایان رسید؟

مارک: من روز دوشنبه ۲۹ آبان ۸۸ از لندن وارد تهران شدم. ابتدا با مسوولین انجمن کوهنوردان ایران که میزبان من در این سفر بودند ملاقات کردم. سپس با معرفی آنها به قلمرو کوهستانی ایران رفتم تا راجع به چگونگی اجرای این سفر با آنها مشورت کنم. در آنجا محمد حاج ابوالفتح اطلاعات مفیدی از جمله مسیرهای ممکن برای این سفر و مسایلی که امکان مواجهه با آنها در طول سفر وجود داشت، در اختیار من گذاشت.
پس از این ملاقات‌ها و گردش در تهران، با اتوبوس به سمت شهر چالوس در شمال ایران و کرانه‌ی دریای خزر حرکت کردم. از چالوس پیاده‌روی را در جهت شرق و به سوی شهرهای محمودآباد و آمل ادامه دادم. این بخش از ایران مملو از جلگه‌های سبز و جنگل بود. با ورود به آمل، مسیر خود را برای رسیدن به تهران از میان رشته‌کوه البرز در پیش گرفتم. عبور از کوه‌های پر برف در فصل زمستان تجربه‌ی جالبی بود. در میانه‌ی این راه کوهستانی، چشمم به دماوند افتاد. با شکوه بود. امیدوارم روزی برای صعود آن به ایران بازگردم.
پس از رسیدن به تهران، راه خود را در جهت جنوب‌غربی پیش گرفتم. از شهرهای قم، کاشان و نطنز که در کرانه‌ی غربی فلات مرکزی ایران قرار دارند، عبور کردم تا به شهر اصفهان رسیدم. ابتدا هدفم رفتن به سوی شیراز بود، اما تصمیم گرفتم برای چندمین بار از نقشه و نرم‌افزار Google Earth و راهنمایی محمد برای انتخاب بهترین مسیر استفاده کنم. اینکه بیشتر به جنوب متمایل شوم و گام در مسیری که از اصفهان به سمت یاسوج در قلب رشته‌کوه زاگرس می‌رفت بگذارم برایم خوشایندتر بود. پس از گذر از رشته‌کوه عریض زاگرس به سمت شهر بوشهر که ۱۰۰ کیلومتر دورتر از کوهپایه‌های زاگرس در ساحل خلیج فارس قرار داشت، سرازیر شدم و روز ۲۸ دی وارد بوشهر شدم. به این ترتیب من طول ایران را از دریای خزر تا خلیج فارس با پای پیاده و در مدت ۵۰ روز پیمودم.

قلمرو کوهستانی: چرا این مسیر را انتخاب کردی؟ حتما می‌دانی که گزینه‌های دیگری نیز وجود داشت.

مارک: من این مسیر را بعد از تحقیقات و برنامه‌ریزی طولانی مدت انتخاب کردم. نخست به پیمایش قطر بزرگ ایران از مرز ترکیه در شمال‌غربی ایران تا مرز پاکستان در جنوب شرقی آن می‌اندیشیدم. دومین مسیر پیشنهادی من از مرز ارمنستان در کنار رود ارس شروع می‌شد و تا بندرعباس در جنوب ایران ادامه پیدا می‌کرد. توضیحات بسیاری در مورد این دو مسیر شنیده بودم، اما همچنان به فکر کردن، بررسی نقشه‌ها و جمع‌آوری اطلاعات پرداختم تا اینکه مسیر سومی به ذهنم رسید. البته اگر بخواهم راستگو باشم، محمد مرا در انتخاب این مسیر کمک کرد. این مسیر از چالوس آغاز می‌شد و با گذشتن از وسط ایران به بوشهر می‌رسید.
به هر حال باید از بین این سه مسیر یکی را انتخاب می‌کردم. نخستین مسیر طولانی‌ترین بود. دو هزار کیلومتر طول داشت و از میان سرزمین‌های کوهستانی و بعضا دور افتاده‌ی ایران می‌گذشت. من تنها یک ماه اجازه‌ی حضور قانونی در ایران را داشتم که البته تا ۹۰ روز دیگر می‌توانستم آن را تمدید کنم. نگران بودم که برای طی این مسیر طولانی، با کمبود زمان مواجه شوم.
گزینه‌ی دوم خیلی خوب بود، ولی چون هدف اصلی من از آمدن به ایران دیدن مردم و آشنا شدن با فرهنگ آنها بود، به نظر نمی‌رسید با انتخاب این مسیر در دستیابی به این هدف خیلی موفق باشم. بنابراین مسیر سوم را که از دو مسیر دیگر سازگاری بیشتری با اهداف و مدت زمان روادید من داشت، انتخاب کردم. همانطورکه محمد نیز می‌گفت، آداب و رسوم مردمی که در طول این مسیر می‌توانستم ببینم، بسیار متنوع و گوناگون بود؛ از ساکنان ساحلی دریای خزر تا مردم کلانشهری مانند تهران، بعد از آن دیدن قم به عنوان یک شهر مذهبی و مقدس و در ادامه گذر از کناره‌ی فلات مرکزی ایران و ورود به دومین رشته‌کوه مهم ایران که گروه‌های مردمی و قبایل زیادی را در خود جای داده بود و در پایان مواجهه با مردم و آداب و رسوم حاشیة خلیج فارس.

قلمرو کوهستانی: در طول این سفر، از دو رشته‌کوه اصلی ایران یعنی البرز و زاگرس گذر کردی. نظرت راجع به آنها چیست؟

مارک: من خیلی به این دو رشته‌کوه که در نقشه‌ها و همچنین با استفاده از نرم‌افزار Google Earth خودنمایی می‌کردند، فکر کرده بودم و برنامه‌های بسیاری برای آنها در ذهن داشتم، ولی متاسفانه زمان ورود من به ایران باعث شد که در طول زمستان و فصول سرد به این کوه‌ها برسم.
زمانیکه در اتوبوس در حال عبور از محور کرج-چالوس بودم، وضعیت هوا نامساعد بود. جاده‌ی پر پیچ و خم از کوه پوشیده از برف بالا می‌رفت و من با خود سودای چگونه برگشتن از این مسیر را داشتم. اما بزرگترین مشکل من در هنکام عبور از رشته‌کوه البرز، تونل‌هایی بودند که در طول جاده‌ی هراز قرار داشتند. به ناچار از تعدادی از این تونل‌ها باید رد می‌شدم، چراکه من گاه به گاه مجبور به عبور از کنار جاده می‌شدم. عبور از تونل‌های بلند و بدون سامانه‌ی تهویه در کنار خطر برخورد با خودروهای عبوری به ویژه در نقاطی که بستر عبور جاده باریک می‌شد، بسیار خطرناک و مشکل‌زا بود. ولی زمانیکه موفق به فرار از جاده‌ها می‌شدم و سفرم را در سکوت کوهستان یا بین مردمی که از من با یک لیوان چای و یک عدد پرتقال پذیرایی می‌کردند، برایم بسیار لذت‌بخش بود. همچنین دیدن قله‌ی دماوند که در رشته‌کوه البرز قرار دارد، برایم دل‌انگیز بود.

اما درباره‌ی زاگرس باید بگویم که آنقدر عرض این رشته‌کوه زیاد بود که نیمی از کل سفر من فقط برای گذر از این کوهستان صرف شد. زاگرس مملو از زنجیره‌ی کوه‌ها و قله‌های بلند، دره‌های طولانی و دشت‌های مرتفع است که در لابلای آنها روستاهای بسیاری قرار دارند. زمین‌های کشاورزی و زیبایی‌های طبیعت آنجا را که می‌دیدم و مردمی که در آنجا ملاقات می‌کردم، همگی مایه‌ی انبساط خاطر من بودند.
در پایان اگر بخواهم جمع‌بندی کنم، البرز آنطوری که من آن را شناختم، مجموعه‌ای از قله‌های بلند با دامنه‌های پر شیب و پوشیده از برف بود، درحالیکه زاگرس پهن‌تر از البرز به نظر می‌رسید و گونه‌های بسیاری از مردم و فرهنگ‌ها را در خود جاد داده بود.

قلمرو کوهستانی: قبل از آمدن به ایران، مشکلات سفرت را در کجاها و چه چیزهایی می‌دانستی؟ حالا بعد از پایان این سفر، نظرت راجع به آنها چیست؟

مارک: گمان می‌کنم که این سفر را دست کم گرفته بودم، چراکه تمام زمانم را قبل از آمدن به ایران، صرف هماهنگ کردن حامی مالی و بررسی نقشه‌ها کردم بدون توجه به اینکه کوله‌کشی در چنین برنامه‌ای داستان دیگری دارد. جدی‌ترین مشکلی که با آن مواجه بودم، تنهایی بود، اگرچه در کل سفر با انسان‌های خوب و نجیبی روبرو می‌شدم که به نحوی در قبال من احساس مسوولیت می‌کردند و مواظبم بودند. به هرحال آنها نمی‌توانستند جای خانواده و دوستانی که سال‌های سال با آنها بوده‌ام را بگیرند. مشکل دیگر زبان بود. نه من فارسی بلد بودم و نه مردمی که در طول مسیر ملاقاتشان می‌کردم، می‌توانستند خوب انگلیسی صحبت کنند.
من به طور میانگین روزی ۳۰ تا ۳۵ کیلومتر پیاده‌روی می‌کردم، اگرچه بیشترین طول پیاده‌روی من در این سفر ۴۷ کیلومتر بود. حال شما تصور کنید هر شب در پایان این مقدار پیاده‌روی با یک کوله‌پشتی سنگین، باید جایی را برای برپاکردن چادر پیدا می‌کردم، چادر را برپا می‌کردم، خودم را گرم و خشک نگه می‌داشتم و غذا درست می‌کردم. این هم یکی از آن دسته مشکلاتی بود که با گذشت زمان، کم کم حالت عادی به خود می‌گرفت.
به هر حال سختی‌های این سفر ترکیبی از عوامل جسمی و روانی بودند که قبل از آمدن به ایران آنها را دست کم گرفته بودم.

قلمرو کوهستانی: قبل از این سفر، به چه نقاطی از دنیا سفر کرده بودی و بعد از ایران برای کجا برنامه‌ریزی خواهی کرد؟

مارک: قبل از اینکه به ایران بیایم، طولانی‌ترین و جدی‌ترین سفرم در سال ۲۰۰۷ میلادی بود، که مدت ۱۵۳ روز را با یکی از دوستانم برای پیمایش کل طول رودخانه‌ی آمازون به طول ۶۸۰۰ کیلومتر که از ارتفاع ۴۲۰۰ متری رشته‌کوه آند در کشور پرو آغاز می‌شود، صرف کردم. یک ماه اول این سفر را برای رسیدن به نقطه‌ای از این رودخانه که برای قایق‌سواری عرض کافی داشته باشد، پیاده‌روی کردیم. بعد از آن ۱ ماه را در یکی از سختترین رودخانه‌های دنیا به نام Apurimac که در نهایت به رودخانه‌ی آمازون ختم می‌شود، گذراندیم و باقی این مدت ۱۵۳ روزه را در رودخانه‌ی آمازون به سمت جایی که این رودخانه در سواحل کشور برزیل به اقیانوس اطلس می‌ریزد، قایقرانی کردیم. با انجام این سفر، نام ما به عنوان چهارمین گروه و هفتمین و هشتمین نفراتی که تاکنون موفق به پیمایش کل رودخانه‌ی آمازون شده‌اند، ثبت شد. این طولانی‌ترین سفر من بوده است.
قبل از رودخانه‌ی آمازون، من با هدف پیمایش جنگل‌های انبوه کشور اتیوپی راهی قاره‌ی آفریقا شدم. سفر طاقت‌فرسایی در جنگل‌های گرم و انبوه اتیوپی بود. علاوه بر دیدن حیوانات زیادی از قبیل شیر، فیل، بوفالو و کفتار، در آنجا قبایلی دیدم که هنوز با یکدیگر در حال ستیز هستند تا اندازه‌ای که می‌ترسیدم راجع به این مسئله تحقیق کنم و در آخر هم خوشبختانه این اتفاق نیفتاد. قبل از سفر آفریقا تجربه‌های زیادی در زمینه‌ی راهنمایی گردشگران در رودخانه‌ها داشته‌ام.
برای آینده، در کنار علاقه‌ای که به مردم‌شناسی دارم، می‌خواهم بر خلاف سفرهایم در رودخانه‌ی آمازون و ایران، روش دیگری جایگزین نمایم. بعضی وقت‌ها به ذهنم می‌آید، سفری را با موتورسیکلت آغاز کنم که شاید خنده‌دار به نظر برسد. سفر بعدی شاید کوهنوردی باشد، ولی قبل از آن باید مهارت‌های فنی کوهنوردی را در خود بهبود دهم و در ادامه آن را در یک سفر کوهنوردی به کار ببندم. اگر از من بپرسید کجا را صعود خواهم کرد، جوابم تنها این خواهد بود که اصراری بر عناوینی چون نخستین صعود ندارم، اما می‌خواهم از کوهی بالا بروم که جامعه‌ی کوهنوردی و مردم عادی از آن چیزی نشنیده باشد. به طور کلی، سفرهایم باید ترکیبی از ماجراجویی و لذت برایم باشند.

قلمرو کوهستانی: آیا به تمامی اهدافی که برای این سفر در ذهن داشتی، رسیده‌ای؟

مارک: بله به نظر چنین می‌رسد. نه تنها به هدف ورزشی‌ام که پیاده‌روی از چالوس تا بوشهر بود رسیدم، بلکه این سفر فرصت خوبی بود تا مردم زیادی را در ایران ملاقات کنم و ایران را از لحاظ فرهنگی بیشتر بشناسم. بنابراین خوشحالم که به هر دو هدفم رسیده‌ام. اگر بخواهم صادقانه صحبت کنم، مهمترین هدفم، شناختن فرهنگ و مردم ایران بود، با این امید که در بازگشتم به مردمی که در کشورهای غربی زندگی می‌کنند، یاد دهم که چشم‌هایشان را در برابر ایران بگشایند.
البته ناگفته نماند که داشتن این دو هدف و برنامه‌ریزی کارها برای ارضای هر دوی آنها، سفر من را سختتر می‌کرد. بعضی روزها باید به راه رفتنم ادامه می‌دادم و به کسانیکه که در طول مسیر از من برای ماندن دعوت می‌کردند، جواب منفی می‌دادم تا توان بدنی‌ و روانی‌ام را به چالش بکشانم، ولی روزهایی هم بود که ترجیح می‌دادم با مردم باشم و از فرهنگ و زندگی آنها بیاموزم. بنابراین اکنون که گذشته را مرور می‌کنم، می‌بینم شاید می‌توانستم انسان‌های بیشتری را ببینم و از آنها و محیط اطرافشان عکس‌ها و فیلم‌های بیشتری بگیرم، ولی در کشاکش رسیدن به این دو هدف فکر می‌کنم عملکرد خیلی بدی نداشته‌ام.

قلمرو کوهستانی: لطفا در مورد تفاوت‌های سفرت به ایران با سفرهایی که به دیگر جاهای دنیا داشته‌ای، برایمان بگو.

مارک: من راجع به ایران خیلی تحقیق کرده بودم، ولی انصافا در موقع ورود به ایران در محل بررسی مدارک فرودگاه راجع به کارهایی که قرار بود انجام دهم، دچار شک و تردید بودم و نمی‌دانستم کدام کار را باید چگونه انجام دهم. بنابراین تصمیم گرفتم که به همه چیز درست نگاه کنم و با ذهن باز به ایران بیایم. این کاری بود که من موفق به انجام آن شدم و به همین دلیل چیزهای زیادی راجع به این کشور آموختم.
در مورد تفاوت‌ها باید گفت که همواره تفاوت‌های فرهنگی بین کشورها وجود دارد، اما جالب این بود زمانیکه من به میان مردم می‌رفتم، آنها را مشغول کارهایشان می‌دیدم. برای مثال کرکره‌ی مغازه را برای شروع کار روزانه بالا می‌دادند و، در دکان‌های میوه‌فروشی مشغول منظم کردن میوه‌ها بودند، در زمین‌های کشاورزی کشاورزان با ابزارشان مشغول کار بودند، روی ساختمان‌های نیمه‌کاره کارگران ساختمانی مشغول کارشان بودند، مردمی که در بانک کار می‌کردند، مردمی که در خودرو به همراه خانواده در حال جابجایی بودند و مردمی که در پارکها با کودکانشان راه می‌رفتند. این موارد دقیقا مانند همان چیزهایی است که ما در انگلستان، استرالیا و آمریکا می‌بینیم. هیچ تفاوتی ندارد. بنابراین اینکه زندگی ایرانیان چقدر شبیه کشورهایی است که من آنها را دیده‌ام، برایم نکته‌ی جالبی بود.
اما در مورد تفاوتها، بزرگترین تفاوت آن چیزهایی بود که متاسفانه رسانه‌ها همیشه روی آن متمرکز هستند؛ همه‌ی زنان چادر به سر دارند، همه‌ی مردان لباس‌های رسمی می‌پوشند و ریش دارند و روحانیون بسیاری در جامعه حضور دارند. اگرچه دیدن یک خانم چادری و یا یک روحانی در خیابان به‌ویژه در شهری مانند قم اثر بسیاری روی من که از کشوری با فرهنگی کاملا متفاوت آمده بودم، داشت، اما این فقط یک تفاوت دیداری بود.
بنابراین اگر تفاوتی بین ایران و غرب باشد، این اختلاف باید در نشانه‌ها و مشکلاتی که برای مثال در داد و ستدها و مسایل اقتصادی ایجاد می‌شود، باشد و چیزی که مرا بسیار ناراحت می‌کند اینست که چرا این اختلافات باید منجر به جنگ و حمله به شهرهای ایران شود.

قلمرو کوهستانی: اگر بخواهی راجع به مفیدترین ابزار و وسایلی که در این سفر همراه داشتی، صحبت کنی کدام‌ها را انتخاب می‌کنی؟ منظور ما آن وسایلی است که شاید می‌خواستی در خانه جا بگذاری ولی از اینکه آنها را آورده‌ای، خوشحال هستی.

مارک: مفیدترین وسیله‌ی من کاپشن پر بود که در مقایسه با کاپشن‌های پر دیگر، بسیار کم حجم‌تر، سبک‌تر و گرم‌تر است. پوشیدن این کاپشن در سحرگاهان روزهای سرد زمستانی که من در لابلای رشته‌کوه‌های البرز و زاگرس درحالیکه طرف درونی چادر یخ زده بود و من می‌خواستم از کیسه‌ی خواب گرم خارج شده، برای شروع راه رفتن آماده شوم، بسیار خوشایند بود.
وسیله‌ای دیگر که خیلی از همراه داشتن آن خوشنود بودم و هستم، باطوم‌های کوهپیمایی بودند. قبل از این برنامه من عادت به استفاده از باطوم نداشتم با اینکه شاید خیلی از مردم با کوله‌های بسیار سبک هم همیشه از باطوم استفاده می‌کنند. اما در طول این سفر وجود باطوم‌های کوهنوردی در کاهش فشار وارده به کمر و زانوها که از وزن زیاد کوله‌پشتی‌ام ناشی می‌شد و نیز در حفظ تعادل بدن، نقش بسزایی داشتند.
از تولید‌کننده‌ای که کفش‌هایم را در این سفر تامین کرد، تشکر می‌کنم. آنها سه جفت کفش را برای این سفر در اختیار من قرار دادند که من در نهایت سنگینترین آنها را انتخاب کردم، اما به اندازه‌ای نرم و راحت بودند که من سنگینیشان را به هیچ وجه حس نکردم. در بین وسایل به درد بخور من، عینکهایم جای خود را داشتند. فقط برای عکاسی یا فیلمبرداری آنها را از روی چشمهایم برمی‌داشتم.
و اما راجع به بی‌فایده‌ترین وسیله‌ام بگویم. من برای این سفر ۷۰ دلار برای خریدن یک لیوان از جنس تیتانیوم پرداخته بودم که در تمام سفرم یکبار هم به کارم نیامد! فقط فضای کوله‌ام را اشغال کرد و به‌عنوان یک وسیله‌ی بی‌مصرف از چالوس تا بوشهر وزن اندک آن را تحمل کردم.

قلمرو کوهستانی: آیا کسی یا گروهی تو را برای انجام این سفر از لحاظ وسایل و مسایل مالی حمایت کردند؟

مارک: بله. شرکت‌های تولیدی در زمینه‌ی ابزار و وسایل مرتبط با اینگونه سفرها هستند که به طور معمول وسایل موردنیاز من را در طول سفرهایم و یا حتی زمانهایی که در سفر هم نیستم، فراهم می‌کنند. شرکت فنلاندی Suunto که تولید‌کنندة ساعت‌های مچی مناسب برای ورزشکاران است، حامی اصلی من می‌باشد. در این سفر من از ساعت مدل Suunto-X10 استفاده کردم که مجهز به سامانه‌ی موقعیت‌یاب جهانی (GPS) است و از آن می‌توان برای کالیبراسیون ارتفاع‌سنج‌ هااستفاده کرد. پوشاک موردنیازم را تولیدکنندة انگلیسی Rab در اختیارم قرار می‌دهد. Rab ، شرکت بزرگی نیست اما وسایلی که تولید می‌کند خوب و بادوام هستند. من تقریبا از تمام پوشاکی که این شرکت انگلیسی در اختیارم قرار داده بود، استفاده کردم.
شرکت آلمانی Meindle که ۳۰۰ سال پشتوانه تولیدی دارد، در تهیه کفشهایم به من کمک می‌کند و هر نوع کفشی بخواهم در اختیارم قرار می‌دهد. همچنین دیگر حامی من شرکت آمریکایی Zeal Optics است که تولیدکننده‌ی انواع عینک می‌باشد.
گفتنی است در این سفر برای نخستین بار توسط شرکت الکترونیکی Sony هم حمایت شدم و آنها یک دورین عکاسی و یک دوربین فیلمبرداری با قابلیت ضبط با کیفیت HD در اختیار من قرار دادند. امیدوارم در آینده هم از این کارها بکنند.

قلمرو کوهستانی: از تو بابت زمانی که برای این گفتگوی اختصاص دادی، تشکر و قدردانی می‌کنیم. در پایان اگر مطلب خاصی در نظر داری، بگو.

مارک: در آخر باید بگویم که حقیقتا از این سفر و دیدار با مردم ایران راضی هستم. در پایگاه اینترنتی شخصی‌ام حتما در رابطه با مردمی که ملاقات کردم صحبت خواهم کرد و خواهم گفت که این مردم باعث اجرای خوب و باورنکردنی این سفر شدند. من مردمی را ملاقات کردم که ۱۰ دقیقه پیشتر از آن نه مرا دیده بودند و نه از من چیزی شنیده بودند. آنها به من پناه می‌دادند، غذا آماده می‌کردند و هر آنچه شما فکر می‌کنید برایم انجام می‌دادند. در طول این سفر حتی یک نفر هم نبود که با من بدرفتاری کند.
اگر مسافرت مشابهی در استرالیا انجام شود، با وجود اینکه مردم آنجا بسیار دوست‌داشتنی هستند، اما اگر شما ساعت ۸ یا ۹ شب با یک کوله‌پشتی سنگین روی دوشتان و درحالیکه یک هفته از آخرین باری که حمام کرده‌اید، می‌گذرد در پیشگاه درب منزل یک نفر استرالیایی ظاهر شوید و انتظار داشته باشید او شما را به داخل خانه‌اش راه دهد، به شما اجازه دهد خود را بشویید، برایتان غذا بیاورد، بستر خوابتان را آماده کند و از این دست کارها، شاید کسی این کار را بکند اما احتمالش بسیار ضعیف است. من تاکنون به بیش از ۴۰ کشور دنیا سفر کرده‌ام که در بین آنها ایران دوست‌داشتنی‌ترین، مهربان‌ترین و مهمان‌نوازترین مردم دنیا را دارد.
امیدوارم هنگامیکه به انگلستان باز می‌گردم، به مردم آموزش دهم تا نگاهی که در طول ۳۰ سال گذشته نسبت به ایران داشته‌اند راتغییر دهند. بزرگترین بی‌عدالتی در قبال این مردم اینست که آنها را از منظر مسایل سیاسی بین دولتها نگاه کنیم.

خرداد ۱۳۸۹
تهران

خیلی دوست دارم یک روز سفر هایی مثل ایشون انجام بدم

درسته قدرت ذهن ؟ تا حالا دیدید به یه چیزی فکر میکنید اتفاق میافته .. یا از قدیم گفتن خدا حاجت شکم رو زود میده .. !!! میگن ۱۳ نحسه ،خوب ما ازش انتظار نحسی داریم !!! میگن گربه سیاه شومه ! خوب ما تو فکرمون ازش شومی انتظار داریم!!! ..خوب این قدرت ذهن چیه ؟ چه جوری تقویت میشه ؟ چه ربطی داره به کوهنوردی !

قدرت ذهن قابل تعریف نیست باید درک کنید بر خلاف تصورتون با مرتازی هم تقویت نمیشه با تلاش و کوشش تقویت میشه با فکر کردن به یه موضوع و خواستن .. خوب خواستن الکی هم نمیشه  تلاش و کوشش لازم داره ولی واقعا وجود داره دست کم نگیریدش  تا حالا دیدید  یه برنامه بدنتون کم میاره یاد یه برنامه سنگین تر میافتید که انجام دادید  بعدش بقیه برنامه رو انجام میدید !  این یعنی شما با ذهنتون انرژی بقیه مسیر رو بدست آوردید ! خوب حالا فهمیدیم یه قدرت جدید دیگه هم وجود داره ! چه شکلی تقویتش کنیم ؟! خوب از اینجا به بعدش دیگه برا هرکس مختلفه بعضی ها با فکر کردن به موضوع بعضی ها با تمرین سخت تر .. هر کس به روشش خود باید ازش استفاده کنه …. کوهنوردی هم چون یه جور جنگ با سختی هاست این قدرت خود نمایی میکنه! پس سعی کنیم این قدرت رو در اختیار خودمون در بیاریم!

با یه داستان مقاله رو تموم کنم !

روزی بروس لی یه خط روی خاک میکشه و به شاگردهاش میگه این خط رو به راحت ترین شکل کوتاه کنید !؟! هرکدوم از شاگرد ها به یه شکی  یه مقداری از خط رو با جا به جا کردن خاک پاک میکنن و خط کوتاه میشه .. و هیچ کدوم مورد قبول استادشون نمیشه ! در آخر خود بروس لی یه خط بلند تر کنارش میکشه  و میگه حالا اون خط کوتاه تر شد.

نویسنده : علیرضا ک.

پی نوشت :

از این به بعد میخوام یکم از این مدل مقاله های غیر علمی  بنویسم  و اگر کسی خوند خوش حال میشم نظرش و بحثش رو بگه تا دیدگاهای افراد مختلف به این مقالات اضافه بشه !  اگر هم کسی خوشش نمیاد  اصلا نخونه ولی اگر خوند نظرش رو بگه

در آخر هم بگم این مقاله متعلق به سایت کوهنورد هست و انتشار اون با منبع مجاز هست

این حالت وقتی اتفاق می افتد که یک مفصل از استخوانی که در انتهای آن قرار دارد جدا شده و جدا باقی بماند. جابجایی همان علایم و نشانه های شکستگی را دارد که شامل تغییر شکل ـ درد شدید ـ تورم و ناتوانی و حرکت مفصل مبتلا می باشد.

کمکهای اولیه : گردش خون در مکان صدمه  دیده از نظر عدم محدودیت در گردش خون و لمس کردن و احساس درد در نقطه مورد نظر را در صورت هوشیاری شخص و میزان جابه جایی را بصورت خیلی آهسته و نرم انجام می دهیم و حرکت عضو و محدودیتهای حرکتی را جستجو می کنیم. سپس مفصل را ثابت می کنیم همانند شکستگی ها. به هیچ وجه مفصل را جابجا نمی کنیم چون باعث صدمه به رگها و عصبها می شود. برای بهبود کامل تر وی را به مرکز درمانی اعزام می نمائیم.

آسیبهای ناخواسته مچ پا

مچ پا می تواند در اثر یک راه رفتن نادرست، پریدن از رودخانه ها و قرار ندادن پا در سطح مناسب و استفاده نادرست از کفش باعث صدمات زیادی می شود که درمان نامناسب آن باعث صدمات بیشتر خواهد شد.

یکی از صدمان مچ پا رگ به رگ شدن که در اثر چرخش و پیچش مچ پا به داخل می باشد.

علائم :

اگر استخوان و قوزک پا را فشار دادیم و احساس درد زیادی شخص داشت احتمال شکستگی بارزتر است. اگر شخصی روی مچ پای خود توانست بایستند و پنج و شش قدم راه رود احتمال پیچ خوردگی شایع تر است و عدم حرکت نشانه شکستگی خواهد بود.

کمکهای اولیه :

می توانیم کفش شخص را از پای وی درنیاوریم چون می تواند خود کفش به عنوان یک آتل عمل نماید ولی چون با درآوردن کفش خونرسانی بهتر شده و ناحیه صدمه دیده به راحتی قابل روئیت می باشد و میتوانیم جریان خون را چک  نمائیم و از اقدامات زیر بهره می بریم :

۱-      پا را در حالت خنثی یا راحت قرار می دهیم حالت استراحت

۲-   بین ۲۴ تا ۴۸ ساعت اول پس از حادثه می توانیم این کار که کمپرس با پک یخ می باشد را به مدت ۲۰ تا ۳۰ دقیقه انجام دهیم.

۳-      سپس با باندهای کشی آنها را ببندیم تا مشکل کاملاً درمان شود.

نکته : در زمان خواب کمی باندهای کشی را شل می نمائیم.

۴-      بالا نگه داشتن عضو از سطح قلب باعث کاهش تورم و خونریزی یا خون مردگی سطح پوست می شود.

نکته : در صورت محدودیت و یا درد شدید فرد در مچ پا همانند شکستگی عمل می نمائیم.

کشیدگی عضلات

این عارضه زمانی اتفاق می افتد که یک عضله بیش از حد کشیده شود که ممکن است موجب پارگی عضله شود.

علائم : درد شدید ـ حساسیت در زمان لمس ـ فرو رفتگی عضله ـ سفتی عضله در زمان حرکت.

کمکهای اولیه: اقدامات قبلی که استراحت عضله و استفاده از پک یخ و ایجاد فشار و بالا نگه داشتن عضو از سطح قلب را انجام میدهیم تا بهبودی حاصل شود.

کوفتگی عضله : این عارضه در اثر ضربه مستقیم به عضله بوجود می آید و علائم آن شامل : تورم درد و حساسیت و کبودی که بعد از چند ساعتی نمایان خواهد شد.

کمکهای اولیه آن شامل : استراحت عضله، استفاده از یخ و ایجاد فشار و بالا نگه داشتن عضو می باشد.

گرفتگی عضلانی

این عارضه ممکن است بصورت ناخواسته صورت پذیرد و این انقباض عضله دردآور هم خواهد بود.

کمکهای اولیه : از مصدوم بخواهید به آرامی عضله را بکشد چون گرفتگی یک انقباض یا اسپاسم غیر ارادی عضله است کشش تدریجی عضله فیبرهای عضله دچار اسپاسم را به حالت انبساط در می آورد. با ماساژ دادن و فشار ملایم عضله را شل می نمائیم با یخ هم می توان این کار را انجام داد. می توان لب بالا را گاز گرفت تا گرفتگی ساق پا بهبود یابد می توان از یک محلول نمکی ملایم استفاده نمود (یک قاشق چای خوری نمک در ۱ لیتر آب).

گرفتگی عضلات

مقدمه:

گرفتگی عضلانی یکی از دردها و آسیبهای شایع است که اکثر ورزشکاران آنرا تجربه می کنند. البته بسیاری از افراد مانند افراد مسن بالای ۶۰ سال و پس از مصرف برخی از داروها به عنوان عوارض جانبی  دارو ، خانمهای باردار و افرادی که در مصرف مشروبات الکلی زیاده روی می کنند نیز این عارضه را به احتمال زیاد تجربه می کنند. گرفتگی عضلانی به خصوص در مورد عضله های پشت ساق پا و گاهی در کف پا شایع ترین نوع گرفتگی عضلانی است. این حالت وضعیت دردناک و ناراحت کننده ای است و علت آن انقباض بسیار شدید عضله و ماندن عضله در این حالت است که عضله به حالت اول بازنگشته و منبسط نمی شود.

این وضعیت یک حالت موقتی است و بین چند ثانیه تا چند دقیقه ممکن است به طول بیانجامد و بدون انجام درمان خاصی خود به خود بهبود می یابد و ممکن است عضله تا ۲۴ ساعت پس از بهبود حساس بماند و مستعد بازگشت مجدد به این حالت باشد. اما چنانچه این وضعیت برای شما مرتب تکرار می شود مثلا در طول هفته یا در طول ماه ، ممکن است این حالت یکی از نشانه های بیماری خاص در شما باشد و باید به پزشک مراجعه کنید. از آنجا که این گرفتگی اغلب در عضلات ساق پا رخ می دهد نگاه دقیق تری به این نوع می اندازیم.

علت های شایع گرفتکی عضلانی و راه درمان :

واقعیت این است که بسیاری از دلایل بروز این عارضه همچنان ناشناخته است اما علاوه بر مواردی که در مقدمه اشاره کردم ، ۷ عامل اصلی را برای این عارضه پذیرفته اند:

۱- انقضباض عضله به مدت طولانی: این دلیل اصلی ترین علت بروز گرفتگی عضله پا به خصوص هنگام خواب است که به آن گرفتگی شبانه هم میگن. در این حالت ما ناخواسته باعث انقباض عضله ساق پا می شویم و در این حالت باقی می مانیم  بدین صورت که پنجه پا را به سمت پایین خم می کنیم و کمی هم خمش در زانو ایجاد می کنیم. امتحان کنید در این وضعیت در حالی که در رختخواب خوابیده اید ، عضله پشت پای شما جمع می شود و گلوله می شود. حال در همین حالت می مانیم و یا خوابمان می رود و ناگهان با یک در شدید در همین عضله از خواب می پریم که واقعا حالت بدی است. توجه کنید موقع خواب در برنامه های کوهنوردی در چادر و کیسه خواب خیلی وقتها ما به همین شکل می خوابیم (خیلی وقتها به دلیل کمبود فضای داخل چادر خودمون رو به این صورت جمع می کنیم) که حداقل بهتره پنجه پا رو به سمت پایین خم نکنیم. خستگی عضله و فعالیت شدید نا متناسب با میزان آمادگی جسمانی نیز می تواند عضله رو مستعد قرارگیری در این وضعیت برای ورزشکاران نماید.

۲- کمبود آب بدن یا خشکی بدن: در این حالت ما در طول روز یا زمان فعالیت ، آب به میزان کافنی ننوشیدیم و دچار یک تشنگی مزمن هستیم. به خصوص در برنامه های زمستانی پس از برقراری کمپ بدون اینکه تغذیه مناسبی انجام دهیم و مایعات فراوان بنوشیم ترجیح میدیم به علت خستگی و سرما سریع تر تو کیسه خوابمون بخزیم و تنبلی می کنیم. همین کار باعث میشه علاوه بر اینکه فردا کارایی پایینی داشته باشیم ، در هنگام خواب یا صبح فردا این عارضه رو تجربه کنیم. پس به مصرف مایعات به خصوص قبل از خواب و پس از یک روز فعالیت سنگین اهمیت بدیم.

۳- کمبود اکسیژن : در این وضعیت اکسیژن کافی به بدن نمی رسه. مثلا زمانی که فعالیت شدیدی انجام می دهیم یا در ارتفاعات بلند مشغول فعالیت هستیم و تنفس ما با میزان فعالیت ما همخوانی نداره و به عبارتی در آستانه بی هوازی توانمون مشغول فعالیت در یک زمان طولانی هستیم . تنفس عمیق و سریع راه مناسبی برای جبران این کمبود است.

۴- تغییر ناگهانی و شدید دمای هوا: فرض کنید در یک برنامه زمستانی ، داخل کیسه خواب گرم و نرم به خواب رفته اید و نیمه های شب تصمیم میگیرید برای شکار خرگوش از چادر بیرون برید و بدون پوشش کافی به علت اینکه هر لحظه ممکنه خرگوش از لونش فرار کنه ! با عجله از چادر بیرون میرید چند متری از چادر دور میشید و خرگوش رو به هلاکت میرسونید و با لرز فراوان به چادر بر میگردید . ممکنه احساس کنید عضله های بدنتون سفت شده و موقع رفتن به کیسه خواب با فریاد ناشی از گرفتگی عضلانی کل منطقه رو از بروز این عارضه با خبر کنید !. پس مراقب باشید شوک دمایی به بدنتون ندید (از دمای اتاق به دمای سرد به صورت ناگهانی) و موقع بیرون رفتن از چادر به خصوص در شب و هوای طوفانی و باد از پوشش کامل و کافی استفاده کنید.

۵- کمبود کلسیم: فقز کلسیم در خون می تواند باعث اختلال در انقباض و انبساط عضلانی و بروز این عارضه شود. مصرف فراورده های لبنی ، کلم بروکلی و غذاهای دارای کلسیم و مکملها در برنامه های طولانی راه حل مناسب است.

۶- کمبود نمک: نمک جزو الکترولیتها و از مواد ضروری برای بدن است. کمبود این الکترولیتها باعث اختلال در واکنشهای عصبی بدن و بروز گرفتگی عضلانی می شود. همانطور که میدانید نمک با تعریق بدن دفع می شود و برای جبران آن معمولا ورزشکاران از نوشابه های ورزشی (ترکیب نصف آب ، نصف آب میوه کمی شکر و کمی نمک) برای جبران آن در حین فعالیت استفاده می کنند.

۷- کمبود پتاسیم: پتاسیم هم جزو دسته الکترولیتهاست. . پتاسیم را هم می توانید از بسیاری از مواد مانند خرما ، موز و حبوبات بدست آورید. از این میان موز به دلیل اینکه پتاسیم خود را به تدریج آزاد می کند بهترین گزینه برای فعالیتهای روزانه است اما استفاده از خرما در مدت طولانی تر به دلیل انرژی و ماندگاری بیشتر و حجم کمتر برای برنامه های طولانی تر به نظر ارجحیت دارد.

راهکارهای درمان و پیشگیری جانبی :

متاسفانه بر روی این عارضه تحقیقات دقیق و وسیعی تا به امروز صورت نگرفته است و به همین دلیل بسیاری از علتهای این عارضه در حد فرضیه و تجربه باقی مانده است. این مورد برای راهکارهای درمان و پیشگیری نیز صدق می کند. ممکن است روشی را عده ای تزویج کنند و عده ای پس از امتحان کردن آن به دلیل نتیجه نگرفتن اعتقادی به آن نداشته باشند. اما در اینجا علاوه بر مواردی که به صورت موردی برای هر علت عنوان شد ، دو راهکار برای درمان و پیشگیری نیز که بیشتر مورد توافق جمعی است و برای کسانی که مرتب به این عارضه دچار می شوند رو ذکر می کنم :

۱- انجام تمرین کششی عضله پشت پا: همانطور که گفته شد این عضله بیش از سایر عضله ها دچار گرفتگی شده و این تمرین را می توانید برای پیشگیری برای کسانی که زیاد به این عارضه دچار می شوند استفاده کرد. در صورتی که در قسمتهای دیگر دچار گرفتگی عضلانی میشوید  می توانید تمرین کششی مناسب آن قسمت را انجام دهید. این تمرین را روزی ۳ نوبت انجام دهید و نوبت سوم را قبل از رفتن به رختخواب و به صورت سبک تر انجام دهید. مطابق شکل قرار بیگیرید و در این حالت باقی بمانید تا عضله ساق پای شما تحت کشش و انبساط قرار بگیرد.

کف پاها به زمین کاملا بچسبانید ، بین ۶۰ تا ۹۰ سانتیمتر از دیوار روبرو فاصله بگیرید و با کف دو دست به دیوار تکیه بدهید. خودتان کشش را در پشت پا احساس می کنید. چنانچه از این مورد نتیجه میگیرید نیازی به استفاده از مورد دوم و استفاده از قرص گنه گنه ندارید.

۲- استفاده از قرصهای گنه گنه (Quinine): استفاده از این دارو یکی از درمانهای رایج گرفتگی عضلانی است. این قرصها تعداد دفعات و شدت گرفتگی عضلانی رو کاهش می دهند اما ممکنه همزمان روی هر دو مورد تاثیر نگذارند. به هنگام خواب یک عدد مصرف کنید و به عنوان یک دوره چهار هفته ای این کار را انجام دهید. اگر بعد از این مدت شدت یا تعداد گرفتگی کاهش یافت این درمان را تا ۳ ماه ادامه دهید و پس از آن بررسی کنید که آیا نیاز به ادامه مصرف آن دارید یا خیر. به هر حال خانمهای باردار نباید از این قرص استفاده کنند و به طور کل بهتره قبل از مصرف هر دارویی با پزشک مشورت کنید.

نکته آخر: قبل و بعد از انجام تمرین و شروع فعالیت های بدنی از گرم کردن و سرد کردن غفلت نکنید. حرکات کششی را به هنگام گرم کردن و سرد کردن انجام دهید تا از بروز این عارضه در زمان فعالیت جلوگیری کنید ویا حداقل شدت آن را کاهش دهید.

منبع : گروه کوهنوردی آسمان

پرسش و پاسخهای پزشکی کوهستان

پرسش: مصرف آسپرین تاثیری برای جلو گیری از ارتفاع زدگی دارد یامصرف آن را در ارتفاع توصیه میکنید؟

پاسخ(پزشکی کوهستان): آسپرین تاثیری در جلوگیری از ارتفاع زدگی ندارد.و داروهایی که تا کنون تاثیر آنها درپیشگیری از ارتفاع زدگی اثبات شده است همان استازولامید و در مرحله بعد دگزامتازون است .اما کلا آسپرین دیگر به امروزه به عنوان یک دارو قلبی شناخته میشود و مصرف آن با توجه به عوارض آن به عنوان مسکن توصیه نمیشود.کسانی که تحت درمان با این دارو هستند در ارتفاع هم دارویشان را ادامه میدهند اما برای بقیه انتخاب مناسبی نمیباشد.

پرسش: نظرتان راجع به توصیه سنتی استفاده از حنا برای افزایش مقاومت بافتها در مقابل سرما چیست؟

پاسخ(پزشکی کوهستان): استفاده از حنا در مقاومت بافتها در برابر فشار و زخم(مثلا برای جلوگیری ازتاول پا) ظاهرا مفید است و خود من هم به بیمارانم توصیه می کنم که نتیجه خوبی هم می دهد اما بطور دقیق و علمی جایی ندیده ام که این مطلب برسی شود. اما در سرمازدگی (کاهش دمای بدن به علت سرما) هیچ تاثیری ندارد ولی در باره یخ زدگی احتمالا با همان مکانیسمی که در جلوگیری از زخم و مراقبت از پو ست موثر است احتمالا مفید است اما اینکه در یخ زدگی یا گرم نگه داشتن عضو موثر باشد فکر نمی کنم که موثر باشد.

پرسش: داروی دیازپام تو ارتفاع عوارضی ندارهد؟

پاسخ(پزشکی کوهستان): توصیه می شود که در کوه از داروهای خواب آور و مخدر استفاده نشود زیرا
۱- انسان را مستعد به ارتفاع زدگی و سرمازدگی می کند

۲- باعث اختلال در هوشیاری افراد می شود

۳- دیازپام تاثیر تضعیف کننده خود بر مرکز تنفس را تا ۴۸ ساعت حفظ می کند که در ارتفاع مشکل ساز است

۳- خوابیدن در ارتفاع از علامت های مهم هم هوایی است بطوریکه می گویند کسانی که در ارتفاع خوب بخورند و خوب بخوابند هم هوا شده اند. که با مصرف این داروها این شاخص تاثیر خود را از دست می دهد.

برای خوب خوابیدن در ارتفاع اگر هم هوا شده اید باید تمرین کنید مثلا از چند روز قبل از برنامه شبها روی زمین و در کیسه خواب بخوابید تا به خوابیدن در کیسه خواب عادت کنید.روز برنامه از صبح تا موقع استراحت نخوابید تا شب خوابتان ببرد تا قبل از اینکه کاملا خوابتان نگرفته تو کیسه خواب نرید.

پرسش: سرما میتونه سبب ایجاد حالت تهوع بشه؟

پاسخ(پزشکی کوهستان): سرمازدگی در حالت معمول و کلاسیک باعث حالت تهوع نمی شود. اما عوامل جانبی گاه باعث این حالت می شوند مثلا بیخوابی خستگی یا گرسنگی باعث تشدید سرمازدگی می شوند و سرمازدگی باعث تشدید خستگی می شود و خستگی باعث حالت تهوع می شود.یا سرمازدگی باعث افت فشار خون می شود و آن می تواند با حالت تهوع همراه باشد. در این وضعیت ها گرم کردن بیمار با بهبود نسبی سرما زدگی باعث شکستن چرخه های فوق و ایجاد روند بهبودی بیمار می شود. به طور کلی می توان گفت در بیشتر حوادث کوه بخصوص در حوادث زمستانه و در محیطهای سرد سرما زدگی با درجات متفاوت و جود دارد که توان بدن را برای مقابله با مشکل کم میکند و این خود باعث تشدید سرما زدگی می شود پس گرم کردن بیمار برای درمان تقریبا بیشتر حوادث کوهستانی بخصوص در هوای سرد و برای پیشگیری از سرما زدگی بسیار مهم است و نباید فراموش شود.
در نظر داشته باشید در حالت تهوع در کوه حتما باید به بیماری ارتفاع فکر کنید و وجود و یا عدم وجود آن را بررسی نمایید.

منبع: دکتر فرید عباسی

انواع گره ها و کابرد آنها :

• گره هشت ساده Simple Eight
• گره هشت یک لا Figure of Eight : اتصال سر طناب حمایت به کارابین و صندلی نفر صعود کننده یا به کارگاه.
• گره هشت دولا : اتصال سر طناب فرود به کارگاه.
• گره هشت تعقیب Retraced Figure of Eight : اتصال طناب به صندلی و زدن گره هشت در حلقه ای بسته .بعد از زدن گره باید اندازه آن را تنظیم نمود.بطوریکه گره به خوبی به صندلی بچسبد.
• گره دو سر طناب یک لا Fisherman : اتصال دو سر طناب هم قطر به یکدیگر ( کمتر مورد استفاده قرار می گیرد)
• گره دو سر طناب دولا Double Fisherman : اتصال دو سر طناب به یکدیگر با ضریب اطمینان بیشتر نسبت به گره دو سر طناب یک لا و اتصال دو سر طناب غیر هم قطر با اختلاف قطری حداکثر یک شماره.
• گره حمایت  Hafmastwurf : برای حمایت صعود کننده یا فرود مورد استفاده قرار می گیرد . این گره را در مواقع ضروری می توان با یک گره ضامن قفل نمود.( این گره از شوک های ناگهانی به دلیل شکست طناب جلوگیری میکند)
  
• گره چفت شونده Munter Hitch : برای قفل نمودن گره حمایت (زدن ضامن)
• گره خود حمایت Clove Hitch , Mastwurf : برای ثابت کردن طناب _ خود حمایت . این گره در محل کارگاه و بر روی کارابین اجرا می شود. از زاویه دیگر با کارابین و نوع استفاده دیگر
  
• گره تسمه Water Kont : اتصال دو سر نوار (تسمه)
• گره پروسیک Prusik : برای خود حمایت هنگام فرود به کار می رود . خاصیت این گره چفت شدن بر روی طناب است و بنا به همین خاصیت در عملیات بالاکشی نیز کاربرد دارد. نوعی استفاده از گره پروسیک ، زدن یکدستی گره پروسیک
  
• گره بولین Bowline : یکی از مزیت های این گره باز شدن آسان آن حتی بعد از فشار بر روی آن است. ولی بی دقتی در زدن آن می تواند خطر ساز باشد.
• گره رکابی : برای ساختن نردبانها و برانکارد طنابی از آن استفاده می شود.
• گره پروانه : این گره یکی از گرهای کوهنوردی است که از هر سه جهت می توان از آن بار گرفت.

خواص گره کوهنوردی :

1. در مقابل کشش و ضربه محکم و مقاوم است.
2. به سادگی زده و با دست به آسانی باز می شود.
3. هنگام کار بر اثر فشار وارد بر آن باز نمی گردد.
4. هر قدر فشار بر روی آن وارد شود محکم تر می شود.
5. کوچک ، کم حجم و دارای کمترین شکست است . چرا که هر شکست طناب باعث کاهش مقاومت آن می گردد.

چند نکته :

۱٫ در سایت زیر انواع گره ها به زیبایی آموزش داده شده است !

http://www.animatedknots.com

2. گاهی اوقات زندگی کوهنوردان به گره ها ارتباط دارد پس لازم است انواع گره زدن را با سرعت زیاد بسیار تمرین کنیم .

۳٫ سعی شود گره ها بسیار خوانا و تمیز باشند چون علاوه بر اینکه از اشتباه جلوگیری میشود در صورت فشار امکان باز شدن گره از بین میرود.

۴٫ علا وه بر گره های بالا گره های بسیاری وجود دارد  البته پر کاربرد ترین ها  اینها هستند که سعی میکنم در آینده گره های پرکاربرد دیگر همچنین کاربرد این گره ها را کامل کنم و آموزش دهم!

۵٫ دریافت کل آموزش های بالا در قالب یک فایل

توضیحاتی درباره گره پروسیک به نقل از وبلاگ نگین علم :

گره پروسیک

مدتها بود در تفکر برای نوشتن متنی درباره فرود بودم . اتفاقات متوالی در کوهها و دیواره های ایران هنگام فرود و بحثهای متوالی درباره گره پروسیک و نوع استفاده از آن مرا واداشت تا در این مجال مطلبی حضورتان ارائه کنم .

لازم به توضیح است هدف از نوشتن این مطالب ، استفاده از خرد جمعی عموم کوهنوردان و مربیان و تمامی کسانی است که به کار فنی در ارتفاعات می پردازند .

اشخاص زیادی هستند که اصولا با وجود این گره مخالفند و البته موافقان زیادی هم دارد . برای اینکه زودتر به اصل بحث برسیم بهتر است توجه داشته باشیم در تمامی مراجع کوهنوردی همواره به داشتن خود حمایت تاکید شده و منظور از خود حمایت داشتن اتکا به کارگاه و یا حمایتهای میانی در هر حالت و مقطع از سلسله عملیات صعود یا فرود است . حتی بسیار تاکید می شود تا زمانیکه وارد حمایت بعدی نشدید از حمایت قبلی خارج نشوید . برای داشتن خود حمایت در حین فرود ، ساده ترین و ابتدائی ترین روش استفاده از طنابچه و زدن گره پروسیک بر روی طناب اصلی است . البته ابزارهایی هم وجود دارند که کار با آنها آسانتر است و بعنوان یک گره اتوبلوک (خودکار ) می تواند به ما کمک کند . اما عموم کوهنوردان بدلیل سبک و ارزان بودن از یک طنابچه ۵ تا ۷ میلیمتر – بسته به قطر طناب فرودشان – استفاده می کنند که البته نیاز به تعویض زودهنگام و بررسی دقیق دارد . بحث ما در اینجا لزوم استفاده از این ابزار و خود حمایت فرود نیست . چرا که لزوم آن بر همگان مشخص است .

در سالهای قبل بسیار سعی شد با استفاده از تجربیات اصحاب فن و مربیان و منابع خارجی ، روش صحیحی برای استفاده از گره پروسیک ارائه گردد .

یادم هست که حدود سال ۸۰ اعلام شد که گره پروسیک از بالای ۸ فرود به پائین آن منتقل گردد و چند سال بعد مجددا این گره به جای خود برگشت و در منابع آموزشی مندرج گردید . بنده در اینجا قصد حمایت از هیچ کدام از ۲ روش ارائه شده را ندارم بلکه فقط آنچه به ذهنم می رسد را بیان می کنم و قضاوت را به عهده خوانندگان متن حاضر می گذارم . در ذیل به ترتیب به بیان ویژگیهای استفاده از طنابچه پروسیک در بالا و پائین ابزار فرود می پردازم .

استفاده از طنابچه پروسیک در بالای ابزار فرود :

۱-     استفاده از حداقل امکانات

۲-     استفاده از طنابچه پروسیک که طول حلقه آن حداقل حدود ۴۰ سانتی متر باشد تا فاصله مناسب برای حرکت بر روی طناب داشته باشد

۳-     قفل شدن خوب و سریع و به موقع

۴-     آمدن فشار اولیه بر روی گره پروسیک که البته به سختی هم آزاد می گردد .

۵-      استفاده از ۲ دست هنگام فرود ؛ بطوریکه یک دست برای گرفتن امتداد طناب و دست دیگر برای پائین آوردن گره پروسیک حین فرود استفاده می شود .

استفاده از پروسیک پائین ابزار فرود :

۱-     استفاده از یک اسلینگ بطول تقریبی ۱۵ تا ۲۵ سانتی متر جهت اتصال ابزار فرود .

۲-     استفاده از پروسیک کوتاهتر نسبت به حالت قبل (و البته کوتاهتر از طول اسلینگ تا وارد ۸ فرود نشود).

۳-     قفل شدن خوب و سریع و به موقع

۴-     آمدن فشار اولیه بر روی ابزار فرود و سپس قفل شدن گره پروسیک که البته این امر به آزاد شدن راحت تر گره منجر می شود .

۵-     استفاده از یک دست که هم امتداد طناب را دارد و هم گره پروسیک را بر روی آن حرکت می دهد .

۶-     داشتن تعادل بهتر بدلیل اینکه ابزار فرود از بدن دورتر است و در حین فرود زاویه امتداد طناب نسبت به ابزار فرود بسته تر است و همین امر موجب اصطکاک بیشتر می شود . و در زمان فرود روی طولهای بلندتر کنترل بهتری به فرود رونده می دهد .

مواردی که در بالا ذکر شد مسلما کامل نیست . خواهشمندم دوستان از ابراز نظراتشان دریغ نکنند . مسلما نظر شما در تصمیم گیریهای بعدی و ارائه آموزش بهتر به علاقمندان مسائل فنی کوهنوردی موثر خواهد بود. لازم به ذکر است هدف ارائه آموزش بهتر برای نوآموزان می باشد . یعنی روشی که افراد مبتدی بتوانند فرود بهتری را تجربه کنند.

بی صبرانه منتظر خواندن نظرات شما عزیزان هستم .