کوهنورد – تـنها در کوهستان

ماه در شبمانی صعود قلم از دشت مهرچال

راستش دیشب مطلبی راجع به صعود قلم  رو تو وبلاگ کلاغها دیدم . نمیدونم چرا ولی اصلا خوشم نیومد ..

اولش پیش خودم اینجور گفتم که شاید چون عرفان فکری یک دماوندیه اینجوری به نقد کشیدتش!! یا کلا نسبت به آرش نقافی و انتقاد های همیشگیش از قدیم مشکل داشت !! و خواسته تلافی کنه … از طرفی خیلی ناراحت بودم که عکس های وبلاگ من رو بدون اجازه استفاده کرده!! ولی از طرفی کلا در وبلاگ های کوهنوردی وبلاگ ایشون رو به عنوان یک نقد کننده که کوهنوردی کم داره قبول دارم و همیشه برای مطالبش ارزش قائلم ، برای همینم چند باری مطلبشون رو خوندم .. حق داشت انتقاد کنه که صعود فقط آشتایی بود ولی نحوه انتقادش شخصیت افراد رو زیر سوال میبرد که این خودش خیلی سنگین بود درکش .. و اما اگه بخوایم دقیق تر بشیم  .. ابتذال! ؟ خیلی معنای سنگینی داره که ایشون به برخی !؟ شرکت کنندگان صعود گفتن و البته من به خیال خودم این کلمه رو اصلا توجهی نکردم و ناشی از بی منظور بودن نویسنده نسبت به معنای واقعی آن فرض کردم و به خاطر همینم یه نظر براش نوشتم .. هر چند خیلی سریع و بدون پیش نویس بود ولی نوشتم تا شاید اون چیزی رو که من دیدم و ایشون ندید تو صعود قلم روشن کنم .. گویا نظری که نوشته بودم  از حداکثر سایز نظرات پرشین بلاگ بیشتر بوده و نصفه نیمه رفته .. به خاطر همین دوباره اینجا قرارش میدم :

” سلام .. مطلبتون رو کامل خوندم .. شاید شما درست بگی  ( در مورد اینکه هدف صعود خیلی کمتر از اسمش بوده ).. قضاوت نمیکنم .. و فقط چند تا از تجربه های خودم رو از این صعود میگم ..
اولا قبل از هر تفکری .. آشنایی لازمه .. من خیلی چیز ها از این صعود یاد گرفتم .. خیلی کسانی رو شناختم که بعد ها میتونم روشون حساب کنم .. ازشون کمک کنم .. خیلی ها که از راههای خیلی دور امده بودند که در کنار من باشند … در کنار شما که تهران هستید و نیامدید باشند!!!
آقای نصیری وقتی دیدم آقای یوسفی از صدای کوهستان از اون فاصله دور با اون سن و سال آمده وقتی دیدم عیسی از کیانو از جنوب کشور آمده .. وقتی فهمیدم بعضی ها شب رو توی ترمینال خوابیدند .. و خیلی چیز های دیگه فهمیدم که من به اونها مدیونم .. وظیفه من بود که کنار اونها باشم  نه اینکه دل بخواهم باشه ..
اگر بخواهیم واقع بین باشیم کسانی که  اهداف رو تعیین میکنند  اعضای شرکت کننده هستند و البته قدیمی ها و بزرگتر ها و نقد کننده ها بهتر میتوانند جهت و سمت و سوی نشست و در کنار هم بودن را مشخص کنند و شاید اگر شما از قبل از صعود در جلسات هماهنگ کنندهگان صعود به عنوان کمک و مشاور شرکت میکردی خیلی بیشتر دین خودت رو به قلمی که در دست داری ادا میکردی تا اینکه بعد از برگزاری بخوای نقد کنی !!!
آقای نصیری کدوم ورزشی رو دیدی که همه به همه کمک کنند و افتخار کنند که پشت یک پرچم ایستادند و همه با هم برابر هستند و نه اینکه روی سکوی اول دومی باشند !

آن چیزی که شما دلقک بازی و لودگی و ابتذال و مضحکه نام می بری !!! من اسمش رو میزارم دوستی .. صمیمیت و گرمی .. صفا .. عشق .. دوست داشتن .. همراه بودن .. خوش گذراندن و خوشحالی از کنار همدیگه بودن … و  این شما هستی که با نقدت و افکار غیر واقعی که دلیل آن عدم حضور شما در این صعود هست آنرا به ابتذال میکشی!

اون عکس شکار لحظه ها با حضور چند نفر از ۷۰ نفر رو نمیشه اسمش فقط به خاطر  پرچم در دست بودن مراسم پایانی گذاشت ! روی قله تازه آغاز بود .. آغاز دوستی .. و ابتدای مسیر برگشت! و همچنین در تمام ورزش ها شوخی و به قول شما دلقک بازی وجود داره  حتی در مقابل چشمان هزران ببیننده .. مانند بوسه کاپیتان اسپانیا در وسط برنامه رسمی از دوست دخترش و خیلی ها و خیلی های دیگه !
شما اعتراض کردی به برگزاری برنامه بی محتوی ای که در اون شرکت نکرده بودی و حتی ارزش برایش از قبل  قائل نبودی که برای عدم شرکت از  اونهمه وبلاگنویس کوهنورد که سراغ شما رو از تهرانی ها  می گرفتند عذر خواهی کنی! اینبار شما به عنوان یک تهرانی میزبان شهرستانی ها بودید .. شما به عنوان یک قلم در دست بزرگ و یک نقاد با سابقه میتونستی کمک کنی .. نه من که تا قبل از این صعود توی کمتر وبلاگ کوهنوردی ای سر میزدم !!
انتشار اخبار و عکس های غیر رسمی از  وبلاگها از این صعود نمایانگر دوستی ها و زیبایی های کوهنوردیه !!
و اما همیشه هدف های بزرگ از مجموعه هدف های کوچک به وجود میان .. تا آنجایی که من بودم بعد از آشنایی همه راجع به مسائل روز کوهنوردی ، نقد های شما، نشست های انجمن در تهران ، فعالیت های فدراسیون ،‌ پرسش در مورد صعود های برون مرزی و غیره باهم بحث میکردند  و اما در کنار همه اینها در  دو روز در کنار هم بودن نمی توان انتظار داشت شوخی و تفریح وجود نداشته باشه ..
در ضمن .. من به شخصه حدود ۷۰ عکس از روی قله در این صعود دارم که اگر حساب کنیم ۴۰ دوربین روی قله بود .. تعداد عکس ها خیلی میشه که فقط چندتای آنها که توسط بچه ها قرار داده شده نشاندهنده  بخش های طنز یا شکار لحظه ها بود که خیلی سخت گیرانه میتوان راجع به آن مراسم نظر داد ..
صعود قلم نمادین بود و نشست و هم اندیشی نبود .. هر چند آنچه در آن وجود داشت خیلی بیشتر از چند ساعت نشست و هم اندیشی بود .. شاید هدف آشنایی باشه .. ولی توی ۲ روز خیلی بیشتر از آشنایی بحث و گفتگو و انتقال دیدگاهها  میشه … هیچ کس برای آشنا شدن با من از بهمن دیزین و خانواده سعید طاهری و دلایل اتفاقات سال گذشته همت شمیران و خیلی چیز های دیگه نمی پرسه .. یا من برای آشنا شدن  با رامیار در مورد کوههای قندیل باهاش صحبت نمیکنم .. خیلی باید تنگ نظر باشیم که فقط هدف رو آشنایی ببینیم !!

در آخر هم من خیلی کوچکتر از کوهنورد بودن هستم که بخوام راجع به این مسائل نظر بدم  و  هر چیزی که گفتم به عنوان یک کوهنویس از یک وبلاگ تازه متولد شده بود نه یک کوهنورد از یک وبلاگ کوهنوردی!! “

بعد از صعود خیلی دلم میخواست غیر از گزارش درموردش بنویسم  ولی خوب تداخل برنامه ها و کمبود وقت نذاشت که چند خط دلنوشته بنویسم حالا هم دیگه دیر شده ولی خوب مینویسم :

راستش توی این صعود من یکم تنها بودم نه کسی منو میشناخت و نه من کسی رو میشناختم دلیلشم این بود من از اول کوهنویسی رو با وبلاگ بازی و نظر گذاشتن شرکت کردن تو بحث ها شروع نکرده بودم   و همچنین خیلی جدید بودم تو این مورد و شاید با تجربه چند تا سایت و فروم که قدیم داشتم .. میخواستم مستقل باشم  و از بقیه جدا و شاید فکر میکردم بقیه ۴ تا آدم بیکار هستن که در مورد کوه مینویسن و میرن تو وبلاگا نظر میدن .. این بود که اصلا سیستم  من رو مد وبلاگ  نبود و البته جواب هم بهم داده بود و بازدید ماینگین ۲۰۰-۲۵۰ تا در روز برام افتخار بود بین وبلاگ های دیگه …

خلاصه اینطور بود که به عنوان یک غریبه توی این صعود شرکت کردم ولی خیلی چیز ها یاد گرفتم خیلی چیز ها که نظر من رو نسبت  به وبلاگ نویسی عوض کرد  .. سیستم من رو در مورد اداره سایت و گذاشتن پست های جدید عوض کرد و خیلی چیز های دیگه ..

روز دوم صعود مهر چال وقتی داشتیم بر میگشتیم .. به شیوه ی همیشگی خودم که با دوستام کوه میرم از گروه جدا شدم و سعی کردم تنها مسیر برگشت رو برم و کمی فکر کنم .. مثل همیشه به صعود به چیزایی که یاد گرفتم به دوستان جدید به زندگی به فردا  و خیلی چیزای دیگه .. این وسط بچه ها هم از لطفشون نمیزاشتن زیاد تنها بمونم که خوب ممنونم ازشون با مرتضی صالحی  در مورد وبلاگم و نحوه کارش بحث کردم .. میگفت اگه برای خودت مینویسی چرا تو یه دفتر خاطرات نمینویسی یا روش پسورد نمی زاری .. زیاد حرفش رو قبول نداشتم چون میگفتم اون چیزی که من برا خودم مینویسم شاید یه روزی به درد یه کسی خورد .. ولی از وقتی این همه کوه نویس با عقاید مختلف رو با هم متحد و یک شکل دیدم تصمیمم عوض شد .. دیدم من خیلی کوچیکتر از همه اینام .. خیلی مونده تا بتونم جا پای هر کدومشون بزارم وخیلی چیزای دیگه ..

توی این صعود به غیر از آشنا شدن با بقیه  و به غیر بحث و تبادل نظر راجع به اتفاقات روز  و همچنین گفتگو با بقیه در مورد آینده کوهنوردی و کوهنویسی  آینده کوهنوردی ایران.. و خیلی چیزهای دیگه که باید میبودید و میدید یاد گرفتیم که هر چه کوهنورد بزرگتر است خاکی ترو افتاده تر است  دیدم که کوهنوردی چقدر زیباست و داشتن دوستان اهل  قلم از همه زیبا تر .. یاد گرفتیم مرام کوهنورد چیست  و اندیشه اش کجاست حتی جالب اینکه دیدگاه همه کوهنوردان نسبت به مسائل روز جامعه یکسان بود هر چند کمتر سعی میکردند اون رو بیان کنند که شاید مورد پسند همه نباشد و همچنین این آشنایی آغازی بود برای آینده و تبادل فرهنگ و نظر و کمک به آنان که تا دیروز واقعا نمیشناختیمشان و امروز واقعا میشناسیمشان .. صعود ما صعود فکر ها و اندیشه هامان بود که در دوروز با هم یکی شد و اوج گرفت و بالاتر خواهد رفت و در کنار همه اینها محبت و صمیمیتی رو بین یک جمع ۷۰ نفره دیدم که تا دیروز کمتر همدیگه رو میشناختند و این عکس ها هم نشاندهنده همان زیبایی هاست که فقط در کوهنوردی هست  و نه در هیچ جای دیگر ..

موضوعات: اخبار سایت | تاریخ: ۱۰ مرداد ۸۹